Tandem mansurum placidâ statione recepit
Pacis et aligeri Ferraria mater amoris.”
Ferrara was the last abode of Guarino. After having resided many years in that city under the protection of the Marquis d’Este, he there terminated a life of literary labour, in the year 1460, at the advanced age of ninety. Bartolomeo Facio, who had been of the number of his pupils, made mention of him during his lifetime in the following flattering terms.
“Artem Rhetoricam profitetur, quâ in re supra quinque et triginta annos se exercuit. Ab hoc uno plures docti et eloquentes viri facti sunt quam a ceteris omnibus hujus ordinis, ut non immerito quidam de eo dixerit quod de Isocrate dictum ferunt, plures ex ejus scholâ viros eruditos, quam ex equo Trojano milites prodiisse—Ejus quoque præstantiæ singulare testimonium est Epigramma hoc nobile Antonii Panormitæ editum ab illo quum vitâ functum audivisset.”
“Quantum Romulidæ sanctum videre Catonem,
Quantum Cepheni volitantem Persea cœlo,
Alciden Thebe pacantem viribus orbem,
Tantum læta suum vidit Verona Guarinum.”
Tiraboschi Storia della Letter. Ital., tom. vi. p. 255 & seq.—Facius de Viris Illustr., p. 18.
[84] Poggii Opera, p. 305.