Talia miranti sacrâ formidine tota
Mens rapitur: videor stellantia visere templa
Numinis, argenteamque domum, lucisque recessus,
Solus ubi in vacuo regnat Pater orbis, et, igne
Cinctus inexhausto, devolvit stamina fati,
Æquatoque regit varium discrimine mundum.
At tu corporeis anima haud retinenda catenis,
Libera quæ letho perrumpis claustra sepulchri,
Sublimi spectes etiam nunc lumine mundum,
Sideraque, et longo fulgentes limite soles:
Hæc tua sunt: toto hôc quondam versaberis orbe
Devia, et in cunctis pandes regionibus alas.
Erroris fugient nebulæ; fatique licebit
Explorare vias, unumque per omnia Numen.
Barbarus evictis referat Sesostris ab Indis
Signa; triumphanti se jactet in axe Philippus,
Læteturque suum spectans Octavius orbem:
Te majora manent: nullis obnoxia curis
Regna petis, domitâque nitet victoria morte.
III.
DIVI PAULI CONVERSIO.
Humentes abiere umbræ, et jam lampada opaco
Extulit Oceano Phœbus, noctemque fugavit;
Jamque, brevem excutiens somnum, rapit arma Saülus,
Ingrediturque iter; hunc denso circum undique ferro
Agmina funduntur, strictisque hastilibus horret
Omne solum, et tremulus telorum it ad æthera fulgor.
Corripuere viam celeres: jamque alta Damasci
Mænia cernuntur, raræque ex æquore turres.
Lætatur spectans, immensaque pectore versat
Funera, sanguineumque videt fluere undique rivum,
Invisamque unâ gentem miscere ruinâ
Posse putat: summâ veluti de rupe leæna
Sopitas prospectat oves, ubi plurima toto
Incumbit nox campo, illunemque æthera condit.
Haud aliter furit, et flammantia lumina torquens
Talia voce refert: "Magni regnator Olympi,
Ultricem firma dextram, justoque furori
Annue, et ipse novam spira in mea pectora flammam.
Robora da gladiis insueta, adde ignibus iras,
Sic ego templa tua et sacros spernentia ritus
Pectora confundam; fausto sic numine lætus
Relliquias vincam sceleris: vastam ipse ruinam
Aspicies, pater, et stellanti summus ab arce
Accipies gemitus morientûm, et fulmine justum
Confirmabis opus: lætabitur æthere toto
Sancta cohors, magnique ibunt longo ordine patres
Visuri exitium, et pravorum fata nepotum!"
Dixerat; interea medium Sol attigit orbem,
Et totum jubar explicuit: quum creber ad auras
Auditur fragor, et volucres per inania cœli
Hinc atque hinc fugiunt nubes: dant flumina murmur
Insolitum, vastæque tremunt sine flamine sylvæ.
Obstupuere omnes: subito quum lumine nimbus
Signat iter cœlo, et radiis totum æthera complet:
Collesque fluviique micant, pulsisque tenebris
Lætantur sylvæ: veluti quum Luna coruscam
Extendit per aperta facem. Sacer erubuit Sol,
Agnovitque Deum, densisque recessit in umbris.
Attoniti siluere viri, manibusque remissis
Sponte cadunt tela: insolito ferus ipse timore
Diriguit ductor, stravitque in pulvere corpus.
Quum subitò nova vox, mille haud superanda procellis,
Excidit, et juveni trepidantia pectora complet:
"Quo gressus, vesane rapis? quæve effera menti
Impulit infandum dementia inire laborem,
Et gentes vexare piàs? Huc flecte superbos,
Huc oculos; ego sum, quem vanâ fraude lacessis,
Tartarei domitor regni, prolesque Tonantis.
Flecte viam ventis, motâ quate littora dextrâ,
Siste maris cursum, aut medio rape sidera cœlo;
Non tamen hoc facies; neque enim gens concidet unquam
Nostra, nec humani patietur damna tumultûs.
Cæde Deo tandem, et cæptos compesce furores."
Tum vero ingenti pressus formidine mentem
Intremuit juvenis, rupitque has pectore voces:
"Cedo equidem, victusque abeo: tu, maxime rerum,
Suffice consilia, atque errantes dirige gressus.
Immanes fugere animi, et quà ducis eundum est.
Sit modo fas te, Christe, sequi!" Nec plura locuto
Intonuere poli, et mediam inter fulgura vocem
Audiit: "Infaustos animis depone timores,
Vicinamque urbem et celsæ pete tecta Damasci.
Ipse adero, rerumque oculis arcana recludam.
Eia age, carpe viam, et permissis utere fatis."