Magno intervallo, &c.] Melius hoc intuitu Mappæ geographicæ faciem Europæ exhibentis patebit, quam verbis describi poterit.
Oceano Athlantico clauditur.] Universam ipsam terram insulam esse unicam Atlantici maris ambitu circumdatam docet Aristoteles[134]. Porro autem Pelagus, quod extra orbem nobis habitatum fusum est, & Atlanticum dicitur, & Oceanus a quo ipse circumluitur.
Externis autem partibus alia cognomine gerit,
Hesperius statim enim Oceanus vocatur,
Et Pelagus Atlanticum, pars quædam ad occasum.
Ad boream autem Saturnium & congelatum, mortuumque[135].
Certum est Magnam Britanniam diversis temporibus mox nomen ab hoc Oceano accepisse, mox illi idem reddidisse. minimum hoc de parte Oceani Septentrionali & Occidentali, etiam ea quæ ultra Fretum Gaditanum est, valet, etenim Britanniam veterum esse Atlantiam, si unquam exstetit, pro concesso assumo. Sic habet Adamus Bremensis de mari Septentrionali; (the North Sea) sermonem faciens[136]: ‘Egdora descendit usque in Oceanum Fresonicum, quem Romani scribunt Britannicum. inde (the Channel, Gallicè, la Manche) ad promontorium Antivestæum Ptolemæus, aliique Oceanum Britannicum vocant. Porro Pomponius Mela, natione Hispanus, Pyrenæum montem in Oceanum Britannicum procurrere dicit[137]. Et Geographus Ravennas, fretum Septem-Gaditanum in Oceanum Britannicum ingredi refert[138]. Quibus addimus Ricardum nostrum, qui infra, Oceanum Occidentalem, Magnum illum Britannicum, qui & Athlanticus Oceanus, omnia reliqua complexum maria, appellat.[139]
IV. à Meridie Galliam Belgicam.] Potius ab Euro.
Cujus proximum littus, &c.] Infra descriptam cap. VI. §. 5. & cap. VII. pag. 96.
à Gessoriaco Morinorum Brittanicæ gentis portu, &c.] Bononia, hodie Boulogne. vide infra pagina 96. Locus hic auctoris nostri non prius plene intelligi potest, donec capitis XVIImi libri IVti Plinii vera lectio fuerit restituta, quam hanc esse arbitror: