35A. M. MMMMCCCLXXXV. Theodosius Maximum tyrannum III. ab Aquileia lapide interfecit. qui, quoniam Brittaniam omni pene armata juventute copiisque spoliaverat militaribus, quæ, tyrannidis ejus vestigia secutæ in Gallias, nunquam ultra domum rediere, videntes, transmarinæ gentes sævissimæ, Scottorum à circio, Pictorum ab aquilone, destitutam milite ac defensore insulam, adveniunt, & vastatam direptamque eam multos per annos opprimunt.
36A. M. MMMMCCCXCVI. Brittones Scottorum, Pictorumque infestationem non ferentes, Romam mittunt, &, sui subjectione promissa, contra hostem auxilia flagitant, quibus statim missa legio magnam Barbarorum multitudinem sternit, cæteros Brittaniæ finibus pellit, ac, domum reversura, præcepit sociis, ad arcendos hostes, murum trans insulam inter duo æstuaria statuere. qui, absque artifice magistro magis cespite quam lapide factus, nil operantibus profuit. nam mox, ut discessere Romani, advectus navibus prior hostis, quasi maturam segetem, obvia quæque sibi cædit, calcat, devorat.
37A. M. MMMMCCCC. Iterum petiti auxilia Romani advolant cæsum hostem trans maria fugant conjunctis sibi Brittonibus, murum non terra, ut ante pulvereum, sed saxo solidum, inter civitatis, quæ ibidem ob metum hostium fuerunt factæ, à mari usque ad mare collocant. sed & in littore meridiano maris, quia & inde hostis Saxonicus timebatur, turres per intervalla ad prospectum maris statuunt. id Stilichontis erat opus, ut ex his Claudiani versibus constat:
———Caledonio velata Brittania monstro,
Ferro Picta genas, cujus vestigia verrit
Cærulus, Oceanique æstum mentitur, amictus:
Me quoque vicinis pereuntem gentibus, inquit,
Munivit Stilicho, totam cum Scottus Hybernam
Movit, & infesto spumavit remige Thetys.
Illius effectum curis, nec bella timerem