Πληίαδων Ἀτλαγενέων ἐπιτελλομενάων.
Ἄρχεσθ’ ἀμητοῦ· ἀρότοιο δὲ, δυσομενάων.
Αἵ δή τοι νύκτας τε καὶ ἤματα τεσσεράκοντα
Κεκρύφαται, αὔτις δὲ περιπλομένου ἐνιαυτοῦ
Φαίνονται. Op. et Dies, l. 381.

[10] Ib. l. 413.

[11]

Εὖτ’ ἂν δ’ ἑξήκοντα μετὰ τροπὰς ἠελίοιο
Χειμέρι’, ἐκτελέσῃ Ζεὺς ἤματα, δή ῥα τότ’ ἀστὴρ
Ἀρκτοῦρος, προλιπὼν ἱερὸν ῥόον Ὠκεανοῖο
Πρῶτον παμφαίνων ἐπιτέλλεται ἀκροκνέφαιος.

Op. et Dies, l. 562.

Εὖτ’ ἂν δ’ Ὠρίων καὶ Σείριος ἐς μέσον ἔλθῃ
Οὐρανὸν, Ἀρκτοῦρον δ’ ἐσὶδῃ ῥοδοδάκτυλος ἠὼς.

Ib. 607.

[12]

. . . . . . .  αὐτὰρ ἐπὴν δὴ
Πληϊάδες Ὑάδες τε τὸ τε σθένος Ὠρίωνος
Δύνωσιν. Ib. 612.

These methods were employed to a late period, because the Greek months, being lunar, did not correspond to the seasons. Tables of such motions were called παραπήγματα.—Ideler, Hist. Untersuchungen, p. 209.