80. Poetas y músicos himnógrafos en tiempo de los visigodos fueron el obispo palentino Conancio (609-639), ordenador de la música eclesiástica y autor de muchas y nuevas melodías, y Juan Cesaraugustano (S. Ildef., Vir. ill., c. II y 6).

Distinguiéronse en aquel siglo, vii de la época visigótica, los Obispos de Zaragoza Máximo y Braulio. El primero escribió en verso y en prosa, sobre todo la continuación de Dextro, cuanto á lo sucedido entre los años 431 y 644. San Braulio, discípulo de San Isidoro, escribió la Vita Aemiliani, de San Aemiliano ó San Millán, monje de la Cogolla, las Actas de los mártires de Zaragoza y Cartas; murió hacia el 648.

Tajon (Taius), de Zaragoza, discípulo y sucesor en aquella ciudad de San Braulio, escribió sus famosos libros Sententiarum, en que trató de reducir á sistema la teologia, mucho antes que Pedro Lombardo. Debió de escribir entre 649 y 672.

San Eugenio se educó en la iglesia de Zaragoza, como discípulo de San Braulio; fué Obispo de Toledo (646-657) y escribió en metros variados poesías y, sobre todo, mejoró y acabó el Hexaemeron de Draconcio.

San Ildefonso, obispo de Toledo (657-667), escribió De virginitate perpetua S. Mariae, De cognitione baptismi, De viris illustribus (continuación de San Isidoro); murió en 667.

San Julián, obispo de Toledo (680-690), discípulo de San Eugenio, nació en Cuenca y escribió: Prognosticon futuri saeculi ad Idalium (Obispo de Barcelona) sive de praescientia futuri saeculi libri III, una Demonstratio sextae aetatis seu de Christi adventu adversus Iudaeos libri III, dirigida en 686 al rey Ervigio (680-687); una Historia de Wambae regis Gothorum Toletani expeditione (674) ó Historia rebellionis Pauli adversus Wambam, la Vita Ildefonsi Toletani, Memorialis sanctorum, Ars grammatica, poetica et rhetorica (Roma, 1797; Keil, Gram. lat., V, 317-326).

Del 693 al 700 fué Obispo de Toledo Félix, que escribió la vida de San Julián y compuso himnos.

81. San Isid., Vir. ill., 33: "Maximus Caesaraugustanae civitatis episcopus multa versu prosaque componere dicitur. Scripsit brevi stilo historiolam de his quae temporibus Gothorum in Hispaniis acta sunt historico et composito sermone. Sed et multa alia scribere dicitur, quae necdum legi". Edic. en Migne, Patr., LXXX, pág. 618; pero todo ello es obra de falsario, como lo de Dextro. Véase H. Hertzberg, págs. 65-73.

San Ildef., Vir. ill., 12: "Braulio frater Joannis in Caesaraugusta decedentis adeptus est locum... Clarus est iste habitus... quibusdam opusculis. Scripsit vitam Aemiliani cuiusdam monachi... Habuit sacerdotium ferme XX annis... Duravit in regimine temporibus Sisenandi, Chintilae, Tulganis et Chindasuinthi regum". Las 44 cartas que se conservan, la Vita Aemiliani y las Acta de martyribus Caesaraugustanis, hállanse en Migne, Patr., LXXX, págs. 649-720; Flórez, Esp. Sagr., t. XXX; códices de la Nacional en Bonilla, Hist. filos. esp., t. I, pág. 255.

Las obras de Tajón en la Esp. Sagr., t. XXXI; Bonilla, Hist. filos. esp., t. I, pág. 257, y Z. García Villada, Fragmentos inéditos de Tajón (Revista de Archivos, enero-febrero de 1914). Las obras de San Julián en Migne, Patr., XCVI. Pero juntos los Padres toledanos, en la edición de Lorenzana: SS. Patrum Toletanorum Opera; Madrid, 1782. Véase, además, el P. Tailhan, Les bibliothèques espagnoles du Haut Μoyen Age; París, 1877.