Mucho milagrosamente
Una vez de amor curé,
Y hartas veces yo juré
De quitar inconviniente.
Viendo causa yo cerraba
Los ojos d’este temor,
Del amor me desviaba,
Cuando más d’él me apartaba
He topado con l’amor.
Yo estaba muy espantado,
Que no estando ya con él,
No pudiese huir d’él,
Y vi ser juego forzado.
Y aunque más miré por mí,
Me mató vuestra hermosura,
Y tan muerto me sentí,
Que luégo al amor le vi
Haciendo mi sepultura.
Con el duro mármol frio
D’ese vuestro desamor,
Labrando estaba el amor
En este sepulcro mio
Estas letras que decian:
Muerto estaba por morir,
Y matar no le querian;
Y otras más que se leian
En su piedra vi esculpir.
Esta sepultura honrada,
Pues deshonra se me hacia,
Pues que por ella le via
Ser mi vida deshonrada.
Lo que ser vuestro me honraba,
Gastaban dos condiciones,
La vuestra me despreciaba
Y era porque lo causaba
Dos contrarios corazones.
Tan desavenidos fueron
Vuestro corazon y el mio,
Que muy duro mármol frio
L’uno al otro se volvieron.
De vos tengo compasion
Que n’os tengan compasiones,
Porque veo á perdicion,
El vuestro en no sentir pasion,
El mio en sufrir pasiones.