Tityre, tu patulae recubans sub tegmine fagi,
Silvestrem tenui musam meditaris avena ;
Nos patriae fines et dulcia linquimus arva ;
Nos patriam fugimus, tu, Tityre, lentus in ombra,
Formosam resonare doces Amaryllida silvas.
Et le final où chuchote une musique si tendrement invitante :
Hic tamen hanc mecum poteras requiescere noctem
Fronde super viridi. Sunt nobis mitia poma,
Castaneae molles et pressia copia lactis ;
Et jam summa procul villarum culmina fumant…