[93]l’ tati malkωt-ů-ka
l’ takωn maſitŭ-ka kama fi
ɐl soma-i ωa ălä ɐl ard-i
χobza-na kafat-na aăti-na fi ɐl ïῶmi
ω aģfer l’ na χaṯaïana kama
naģfer naɦn l’ man aχtaa ălaina
ωa la todχel-na ɐl taɠɠâreba
laken naɠɠi na men ɐl ſariri[94].
[92] L’arabe littéral donne la pleine valeur d’a à l’alef, que le vulgaire prononce e: il dit al, et non el.
[93] La lettre l, comme signe d’impératif, n’a point besoin du kesré; l’apostrophe avertit et sauve les équivoques.