SISTO, is, stĭti, stătum, sistere, a. et n. a. Placer, établir; arrêter, retenir. n. S’arrêter. Syn. Exhibeo; cursum inhibeo, ante pedes destituo. Usus: Siste te nobis quamprimum. Aliquem in judicio sistere, faire comparaître qqn devant le tribunal. Vadimonium sistere.
SĬTELLA, æ, f. dimin. Sĭtŭla, Urne (de scrutin). Syn. Cista in qua colligebantur suffragia.
SĬTĬENTER, Avidement. Syn. Avide.
SĬTĬO, is, īvi vel ĭi, ire, n. et a. Avoir soif, être altéré; désirer ardemment. Syn. Sitis me urit, macerat, conficit; siti laboro; desiderium potionis accenditur; fauces siti arent; fauces siti ardent. Adv. Ardentius, gravius. Usus: Gloriæ, virtutis sitiens. Honores sitire, avoir soif des honneurs. Cf. [Desidero].
SĬTIS, is, f. Soif. Epith. Diuturna. Usus: Siti enectus Tantalus. Ardentibus siti faucibus. Cibo et potione famem sitimque depellere, expellere, sedare, restinguere. Levare sitim; eximere bibendi cupiditatem longa siti accensam. Cf. [Desiderium].
SĬTUS, a, um, Situé, placé. Syn. Positus, locatus. Phras. 1. In hoc omnia sita sunt, tout repose sur cela. In hoc laus omnis considet; spes omnis residet; in eo res tota vertitur; in hoc laus tota consistit. 2. Arx sita est versus meridiem, la citadelle est situé au midi. Arx spectat ad meridiem; arx austrum accipit; arx contra septentriones est; arx ad meridiem vergit. Usus: In quo vitam beatam sitam putas? Sur quoi faites-vous reposer le bonheur de la vie? Hæc in nostra potestate sita sunt. Ante oculos situm est.
SĬTŬS, ūs, m. Situation, position. Syn. Positio, natura loci. Phras. 1. Urbs situ firma, ville fortifiée par sa position naturelle. Urbs valida muris ac situ ipso munita, sic ut fortunæ loci delegare spes suas dux tuto posset; urbs situ, mœnibus, natura adversus vim hostium egregie obsepta; urbs ingenio loci, mari undique et montibus vallata. Usus: 1. Urbs situ, mœnibus, descriptione ædificiorum præclara ad aspectum. 2. Illuvies, sordes, corruption, malpropreté. Situ ac pædore squalida.
SĪVE, Soit que.... soit que.... Syn. Seu. Usus: Sive discessu, sive potius fuga.
SŎBŎLES, is, f. Rejeton, enfant, fils. Syn. Propagatio, proles. Usus: Propagare sobolem.
SŌBRĬĒ, Sobrement, avec tempérance. Usus: Parce, continenter sobrieque vivere.