SŌBRĪNI, ōrum, m. pl. Cousins, cousines (issus de germains).
SŌBRĬUS, a, um, Sobre, tempérant. Syn. Siccus, moderatus. )( Vinolentus, ebriosus. Phras. Sobrius est in cibo et potu, il est tempérant dans le boire et le manger. Homo frugi ac sobrius; temperans, siccus, ab ebrietate alienus; sumptuosis cœnis minime amicus; frugalitate, victus moderatione, sapienti quadam in cibo potuque temperantia commendatus; parce, continenter sobrieque vivit; frugaliter, temperate naturæ desideria explet. Cf. [Abstineo]. Usus: Homines frugi ac sobrii; inter sobrios bacchari vinolentum.
SOCCUS, i, m. Chaussure. Calceamentum Græcorum.
SŌCER, cĕri, m. Beau-père.
SŎCĬĀBĬLIS, e, gen. com. Facile à unir, sociable. Usus: Bini Spartæ reges diu sociabilem consortionem inter se tenuere.
SŎCĬĀLIS, e, gen. com. Relatif à la société, social. Usus: Bellum, jus, fœdus sociale.
SŎCĬĔTAS, ātis, f. Compagnie, société, réunion. Syn. Consociatio, conjunctio, communio, communitas, consortio, commercium, comitatus; fœdus, pactio. Epith. Captiosa, civilis, communis, conjunctior, copiosa difficillima, divina, firma, grata, hereditaria, humana, infirma, infinita, jucundissima, nefaria, sancta. Phras. Non est cum improbis jungenda societas, il faut fuir la compagnie des méchants. Coire societatem; coire in societatem cum perditis hominibus minime decet. Dare se in societatem perditorum; conferre se, applicare se, adjungere se ad homines perditos; conjungere se cum hominibus improbis; vinculo se societatis obstringere cum perditis hominibus, utilitatis vel maxima spe proposita, non decet. Qui se socium ad perditos homines adjungit; qui cum perditis hominibus societatem init; qui se perditorum hominum societate implicat; qui ad perditorum hominum societatem accedit, turpiter facit. Cf. [Corrumpo]. Usus: Aliquos ad societatem secum ineundam, faciendam, conflandam, coeundam, convocare, arcessere, rassembler des hommes pour former une société. Implicare se improborum societate, conferre se ad societatem improborum; societatem inire, coire, facere, pacisci, habere, se mêler dans la compagnie des méchants. Diu mihi cum illo vel inter nos intima est societas, multis pactionibus confirmata servataque, vieille union. Dudum ad illius societatem accessi; cum aliquo in societatem veni, je suis depuis longtemps son compagnon. Societatem nostram nullus casus dirimet, labefactabit, abrumpet; nullus nos casus a societate disjunget, société inséparable. Societatem renovare, in societatis veteris conjunctionis redire, renouveler une société, une union avec qqn.
SŎCĬO, as, avi, atum, are, a. Associer. Syn. Conjungo. Usus: Sapientiam sociare cum eloquentia, joindre la sagesse à l’éloquence.
SŎCĬUS, a, um, Compagnon, camarade; co-intéressé; confédéré, allié. Syn. Comes, sodalis; particeps, consors, gregalis. Phras. 1. Fidum te semper habui socium, je vous ai toujours regardé comme un compagnon fidèle. Veterem assectatorem et ex numero amicorum habui; te semper actionum, voluntatum rerumque omnium comitem, consiliorum auctorem, adjutorem laborum, periculorum socium, omni in cogitatione conjunctum, sodalem et contubernalem optimum expertus sum; omnia semper inter nos conjunctissima fuere; in rebus lætis æque ac adversis socium te ac consortem nactus sum. Convivam, compransorem, compotorem, collusorem ubique affixum lateri meo semper habui. 2. Socii nostri sunt, ils sont nos alliés. Communione rerum nobiscum conjuncti sunt. Communitate juncti sunt nobiscum; est nobis vetus ac diuturna conjunctio, Cf. [Amicitia], [Amicus], [Conjungo], [Conjunctio]. Usus: Me voluntatum, sententiarum rerumque omnium socium habebis, je m’engage à m’associer à vos actes, à vos démarches, à vos désirs. Socium me tibi adjunxisti, adscripsisti. Socium me tibi profiteor. Urbem adjutricem scelerum, furtorum receptricem, flagitiorum omnium sociam, complice.
SŌCORDĬA, æ, f. Indolence; stupidité, sottise. Syn. Desidia, stupiditas. Cf. [Pigritia].