SORDES, ĭum, f. pl. Malpropreté; turpitude, bassesse; avarice, mesquinerie. Syn. Lutum, fex; avaritia; squalor. Epith. Alienæ, domesticæ, ingentes, lugubres, miserrimæ, summæ, turpissimæ. Usus: 1. Populus non amat profusas epulas, sordes multo minus. 2. Avaritia, avarice sordide. Sordes hominis odi. 3. Dedecus, macula, nota, culpæ flagitium, bassesse, honte, ignominie. Virtus nullis unquam sordibus obsolescit. Sordes illæ elui non possunt. 4. Luctus, mœror, dolor, habits de deuil, deuil en gén. Mater squalore filii et sordibus lætatur; filium in squalore et sordibus jacentem; fletum ejus sordesque lugubres parum respicit. 5. Cœnum, fex, pro homine abjecto et vilissimo, per contumeliam, populace, lie du peuple. O lutum! o sordes! ô être ignoble, créature méprisable.
SORDĬDĀTUS, a, um, Vêtu négligemment, sale. Syn. Insignis sordibus et facie reorum. Usus: Mœstus et sordidatus senex.
SORDĬDE, Sordidement. Syn. Avare.
SORDĬDUS, a, um, Sale; bas, ignoble; avare. Syn. Squalidus, turpis; avarus. Phras. Est homo sordidus, cet homme est vil, repoussant. Parum splendidus; apud quem nihil lautum, nihil elegans; in quo nihil non sordidum et humile; lutulentus homo est; immundus illuvie; sordibus squalidus; pannis obsitus, sordidatus, neglectus, moribus ad hæc tam incultis ac corruptis, ut cruore et luto oblitus videatur. Usus: 1. Homo egens, sordidus. 2. Avarus, cupidus, avare, sordide, crasseux. Qui liberales habendi, qui sordidi. 3. Turpis, sale, impur. Sordidissima et levissima gens Parthorum.
SŌRĪTES, æ, m. Sorite, argument.
SŎROR, ōris, f. Sœur. Usus: Soror germana.
SORS, sortis, f. Sort. Syn. Fortuna, casus, fatum. Phras. Sorti res committatur, qu’on en appelle au sort. Sorti permittatur; ad sortem revocetur; sortes consulantur; in hydriam sortes conjiciantur; cujus nomen exiverit, cujus nomen sors ediderit, is primas ferat. Sortes educamur ut cuique sors ceciderit; ut cujusque sors exciderit, ut cuique sors evenerit, ita honoribus augeatur. Sortium beneficio dignitatem quisque auferat; nominibus in urnam conjectis, dejectis, quod primum sorte exciderit, id citari jubeatur. Sortitio fiat; res sorti committatur; sors cernat cujus in conferendis magistratibus habenda sit prima ratio. Cf. [Sortior]. Usus: Ex sortibus, ex oraculis. Sortes ducunt. Sortes eductæ in rem apte cadere possunt divinitus. Mea prima sors fuit. Sortis religio. Ea provincia mihi sorte obvenit; eam provinciam mihi sors dedit, cette province m’a été assignée par le sort. Quod sors obtulerit, acturus videtur.
SORTĬLĔGUS, i, m, Devin, prophète. Syn. Divinus, ariolus.
SORTĬOR, īris, ītus sum, iri, d., n. et a. Tirer au sort; obtenir par le sort. Syn. Sortito capio, sortes conjicio, sortitionem facio; sorti committo, permitto; fortunæ arbitrio, judicio committo. Usus: Sortiri paucos e multis ad pœnam. Sortiri bona cum aliquo. Provincias inter se sortiuntur.
SORTĪTĬO, ōnis, f. Tirage au sort. Syn. Distributio, quæ sortito seu ductis fit sortibus. Epith. Ædilitia, contentiosa, præclara, religiosa, vespertina. Usus: Sortitione in aliquos animadversum est. Sapienter a majoribus sortitio magistratuum constituta est.