SORTĪTO, Au sort, par arrêt du sort. Syn. Sortitione, ductis sortibus. Usus: Sortito mittebantur in provincias.
SORTĪTŬS, ūs, m. Tirage au sort. Syn. Sortitio. Usus: Si pluribus de rebus uno sortitu retulisti, si dans un seul rapport, vous avez proposé au peuple plusieurs choses à la fois.
SOSPES, ĭtis, omn. gen. Sain et sauf. Syn. Salvus. Usus: Sospites omnes Romam pervenere. Cf. [Salvus].
SOSPĬTO, as, are, a. Sauver; protéger. Syn. Incolumem servo, præsto. Usus: DEUM precibus exposcunt ut propitius suam semper sospitet progeniem. Cf. [Salvo], [Salus], [Servo].
SŌTER, ēris, m. Sauveur, protecteur, libérateur. Syn. Servator, conservator.
SPARGO, is, sparsi, sparsum, ere, a. Répandre, jeter çà et là. Syn. Fundo. Phras. Rumor late spargitur, le bruit se répand au loin. Sermones dissipantur; rumor late diffunditur, disseminatur, in vulgus editur, effertur, sermonibus multorum divulgatur, differtur, circumfertur. Cf. [Rumor], [Fama]. Usus: Nummos populo spargere. Res gestas in memoriam sempiternam spargere. Semina doctrinæ in suis libris spargit.
SPĂTĬOR, aris, atus sum, ari, d. n. Se promener, errer. Syn. Ambulo, deambulo. Cf. [Ambulo].
SPĂTĬUM, ĭi, n. Espace, étendue; promenade. Syn. Loci intervallum, curriculum, cursus, regio. Epith. Æquum, æternum, annuum extremum, immensum, liberum, longinquum, medium, menstruum, simile. Usus: In ambulatione duo spatia aut tria facere, faire deux ou trois tours d’allée en se promenant. Ingens spatium conficere, decurrere. De spatio deflectere. 2. Temporis intervallum, espace de temps, délai, loisir, occasion. Spatium ad deliberandum sumere; aliquid spatii sibi ad scribendum surripere. Meditanti spatium mihi non datur. Spatio aliquo interjecto redibo. Non habeo, non est mihi spatium scribendi.
SPĒCĬĀTIM, En particulier. Syn. Nominatim.