SPĔCĬES, ēi, f. Forme, figure, image; apparence. Syn. Forma, figura, facies; imago. Epith. Admirabilis, æterna, beata, blanda; clara, consularis, divina, eximia, falsa, forensis, formosa, honesta, liberalis, pura, sancta, singularis. Phras. Vir est in speciem tantum bonus, cet homme n’a que les dehors de la bonté. Sub pietatis obtentu; per causam pietatis; per speciem pietatis multos fallit. Imaginem tantum probitatis et speciem fallacem præ se fert. Vir specie probus, re improbissimus. Cf. [Simulator], [Simulo]. Usus: 1. Excellentis eloquentiæ speciem et formam adumbrare. Observentur animo species honestæ. 2. Imago, similitudo, apparence, semblant, mine, prétexte. Me species quædam inanis commovit. Boni viri speciem gerere, præ se ferre, tueri. Aliud moliri, aliud specie et simulatione ostendere. Clementiæ specie multos devinxit. Ea res speciem præbuit magni exercitus. 3. Forma, venustas, dignitas, brillante apparence, éclat, beauté, ornement. Pertinent hæc ad liberalem speciem et dignitatem. Natura formam in qua esset species honesta, in promptu posuit. 4. Aspectus, aspect, air, extérieur. Vir liberali, honesta specie. Species, statura ad dignitatem apposita. 5. Pars generis, espèce. Virtutes specie dispares prudentia conjunguntur.
SPĔCILLUM, i, n. Sonde, instrument de chirurgie.
SPĔCĬMEN, ĭnis, n. Marque, preuve exemple, image. Syn. Indicium, significatio; exemplum. Phras. Juvenis specimina dat multa virtutis, ce jeune homme donne des preuves de vertu. Optime se ostendit; documenta futuri judicii dat maxima; multa in eo specimina virtutis cernuntur, elucent; experimenta edit egregiæ virtutis. Usus: 1. Specimen virtutis dare, capere. 2. Exemplum, modèle, type, exemplaire. Cato specimen temperantiæ ac prudentiæ.
SPĔCĬŌSĒ, Magnifiquement, pompeusement. Usus: Speciose cum ornatu ingredi.
SPĔCĬŌSUS, a, um, Beau, brillant, magnifique. Syn. Illustris, eximius. Usus: Reversionis has speciosas causas habeo, j’ai de belles, d’excellentes raisons de mon retour.
SPECTĀBĬLIS, e, gen. com. Qu’on peut voir, visible; digne d’être vu. Syn. Aspectabilis. Usus: Corpus cœli spectabile effectum est, animus autem oculorum effugit obtutum, le monde est visible, l’âme fuit nos regards.
SPECTĀCŬLUM, i, n. Aspect, spectacle; représentation, jeux publics. Syn. Res ad spectandum proposita, præsertim cum pompa et apparatu, ut sunt ludi et alia ejus generis. Epith. Acerbum, egregium, jucundum, luctuosum, miserrimum, præclarum. Usus: Res cœlestes quarum spectaculum ad hominem tantum pertinet Spectaculum dare, præbere. Magnus ex iis spectaculis plausus est excitatus. Cf. [Ludus].
SPECTAT, impers. Cela regarde. Syn. Pertinet. Usus: Hoc ad singulos spectat, illud ad universos. Alio spectat vox Pythica. Cf. [Attinet], [Interest].
SPECTĀTĬO, ōnis, f. Aspect, spectacle. Syn. Inspectio. Usus: Animus levatur spectatione, l’âme peut se récréer par la vue.
SPECTĀTOR, ōris, m., Spectateur, observateur. Syn. Contemplator. Epith. Diligens. Phras. Spectatores habebis plurimos, vous aurez de nombreux spectateurs. Theatrum magnum habebis; tu te quasi in aliquo theatro versari existima; res tuæ quasi magno in theatro spectabuntur; res tuæ quasi majoribus theatris erunt propositæ. Usus: Spectatorem se otiosum præbere alienæ calamitatis. Homo spectator rerum cœlestium.