SPĪRĀBĬLIS, e, gen. com. Qu’on peut respirer, respirable. Syn. Flabilis, animalis. Usus: Hæc spirabilis animalisque natura cui nomen est aer, cet élément respirable et vivifiant qu’on appelle l’air.

SPĪRĀTĬO, ōnis, f. Respiration. Usus: Animalia spiratione æris sustentantur.

SPĪRĬTŬS, ūs, m. Souffle, haleine; vent. Syn. Vapor purissimus sanguinis; spiratio, vita; aer. Epith. Angustior, cœlestior, cœlestis, communis, contaminatus, divinus, extremus, infinitus, liber, minimus, tranquillus, regius, jucundus, vilis, vitalis, tribunitius. Usus: 1. Spiritus per omnes arterias funditur. Vita corpore et spiritu continetur. 2. Respiratio, spiratio, anhelitus, air aspiré, souffle, respiration. Nullum unquam tranquillum et otiosum spiritum duxi, je n’ai pas respiré une seule fois tranquillement. Contaminatus spiritus. Animæ interclusio et angustiæ spiritus. Longissima est complexio verborum quæ volvi uno spiritu potest, tout d’une haleine, tout d’un trait. Aer spiritu ductus. Legiones uno spiritu difflare. 3. Vita, souffle vital, vie. Patriæ spiritum reddere, spiritum alicui eripere et auferre. 4. Aer, air (qui nous environne). Potestne tibi hujus cœli spiritus esse jucundus? 5. Transl. Elatio animi, tumor, fastus, inflatio, présomption, arrogance, fierté, orgueil. Res gestæ nescio quos spiritus ei attulerunt. E rebus gestis magnos spiritus sumere. Gestientes et ferociter exsultantes hominis spiritus comprimere, contundere, rabattre la fierté, l’audace. Cf. [Fastus], [Superbia].

Spiritus Sanctus, Le Saint Esprit. Phras. Immensus ille ac sempiternus spiritus, cujus afflatu atque numine omnia sustinentur et conservantur; cujus numine humanæ mentes divinis sensibus afficiuntur; qui animis nostris cœlestis gratiæ rorem instillat; cœlestium munerum largitor. Spiritus; interioris vitæ auctor ac parens atque, ut ita dicam, anima animæ; sanctitatis omnis fons et origo.

SPĪRO, as, avi, atum, are, n. Respirer, vivre. Syn. Spiritum duco, animam duco, vivo, anhelitum duco. Phras. Ægre spirat, il respire difficilement. Interclusus spiritus arcte meat; animam ægre ducit; fatigatos anhelitus trahit; angustior illi est spiritus. Vis morbi animam comprimit; spirandi difficultate laborat. Usus: Mens Platonis adhuc in ejus scriptis spirare videtur. Non modo sine cura quiescere, sed ne spirare quidem sine metu possum.

SPISSĒ, Lentement, à grand’ peine. Syn. Ægre, difficulter, vix.

SPISSUS, a, um, Épais, compact; difficile. Syn. Densus, difficilis. Usus: Spissum sane opus et operosum. Omnia adhuc tarda et spissa.

SPLENDĔO, es, ŭi, ere, n. Briller, être brillant, distingué. Syn. Luceo, fulgeo, mico. Usus: Virtus splendet in tenebris per seque lucet, la vertu brille même au sein des ténèbres.

SPLENDĬDĒ, D’une manière brillante, avec éclat, magnificence. Syn. Ample, magnifice. Usus: Splendide et amplo funere efferre. Splendide accipere aliquem.