SPŬO, is, ŭi, ūtum, ere, n. Cracher. Syn. Salivam emitto.
SPŪTUM, i, n. Crachat.
SPURCĒ, Salement, d’une manière dégoûtante. Syn. Obscœne, fœde, turpiter, flagitiose.
SPURCUS, a, um, Sale, malpropre, immonde. Syn. Lutulentus, impurus, obscœnus, turpis. Usus: Tempestas spurcissima, temps affreux (de pluie et de boue). Cf. [Turpis].
SQUĀLĔO, es, ŭi, ere, n. Être malpropre; être en deuil, porter des habits de deuil. Syn. Sordeo; mœreo, afflictor. )( Niteo. Usus: Squalebat civitas, erat in luctu senatus.
SQUĀLĬDĒ, Sans ornements, d’une manière négligée.
SQUĀLĬDUS, a, um. Sale, malpropre, négligé. Syn. Horridus, incultus, sordidus. Phras. Homo squalidus, homme malpropre. Obsitus squalore; obsita erat squalore vestis, fœdior corporis habitus pallore ac macie perempti: ad hæc promissa barba et capilli efferaverant oris speciem; homo veste obsoleta sordidatus, præferens in vultu habituque calamitatis suæ imaginem, corpus vero reliquum ingluvie veternoque et sordibus squalidum. Usus: Domus, oratio squalidior et sine nitore. Cf. [Sordidus].
SQUĀLOR, ōris, m. Malpropreté; deuil, affliction, douleur. Syn. Sordes; mœror. Usus: In luctu et squalore jacere. Squalore obsitus reus. Spectaculum tanti squaloris, luctus, sordium. Cf. [Sordes], [Squalidus].
SQUAMMA, æ, f. Écaille.