SŬPERVĀDO, is, ere, a. Franchir, escalader. Usus: Supervadentem munimenta victorem fugarunt.

SŬPERVĔNĬO, is, vēni, ventum, ire, a. et n. Venir au dessus, arriver, survenir. Syn. Ex inopinato venio. Usus: Supervenire lætitiæ alicujus.

SŬPĪNUS, a, um, Penché en arrière, couché sur le dos. )( Pronus. Usus: Motus corporis supinus, pronus, obliquus.

SUPPAR, ăris, omn. gen. A peu près semblable. Syn. Fere par vel æqualis. Usus: Huic cæteri suppares. Cf. [Æqualis].

SUPPĔDĬTĀTĬO, ōnis, f. Abondance, riche provision. Syn. Affluentia, subministratio. Usus: Suppeditatio bonorum nullo malorum interventu.

SUPPĔDĬTO, as, avi, atum, are, a. et n. 1. a. Donner en abondance, fournir, procurer. Syn. Subministro. Adv. Aperte, copiose, large. Usus: 1. Suppeditabit nobis de thesauris suis. Alicui rerum omnium quas natura desiderat, abundantiam et copiam suppeditare. Terra fruges fert et, ut mater, cibos suppeditat. Is locus miram varietatem et ubertatem dicendi suppeditat. 2. n. Suppeto, non desum, supersum, præsto sum, être en abondance, abonder, affluer. Si ei vita suppeditavisset, grandia moliebatur, s’il eut vécu assez longtemps. In hoc campo oratori omnis apparatus dicendi suppeditat. Cf. [Do], [Largior], [Suggero].

SUPPĒTĬÆ, ārum, f. pl. Secours, assistance, aide. Syn. Auxilium, subsidium, præsidium. Usus: Laboranti exercitui suppetias mittere. Suppetias ire, proficisci, occurrere, venire, ferre. Cf. [Auxilium].

SUPPĔTO, is, īvi vel ĭi, ītum, ere, n. Se trouver sous la main, être à la disposition de, être présent. Syn. Suppedito, sum, supersum, adsum, præsto sum. Usus: Verba mihi non suppetunt. Mihi præter voluntatem ad remunerandum nihil suppetit. Si vita suppetet. Cf. [Habeo].

SUPPLANTO, as, avi, atum, are, a. Renverser qqn par un croc en jambe. Syn. Pede objecto vel subjecto, ad casum impello.