SŬPERSĔDĔO, es, sēdi, sessum, ere, n. Être assis, posé ou perché sur; être dispensé de qqche, se l’épargner. Syn. Abstineo, tempero. Adv. Opportune. Usus: Hoc labore commode supersedebis, vous vous épargnerez facilement cette fatigue. Hæc causa non est supersedenda, reticenda. Cf. [Omitto].
SŬPERSTES, ĭtis, omn. gen. Qui est présent; qui subsiste, sain et sauf. Syn. Salvus, incolumis, qui mortuo superest, qui vita aliquem superat. Phras. Quamdiu superstes ero, autant de temps que je serai vivant. Dum anima exsuperabo mea; dum vita superabit, superstes erit; dum spiritum duxero; dum vita suppetet. Cf. [Vivo]. Usus: Utinam te non solum vitæ, sed et dignitatis meæ superstitem reliquissem. Si quos fortuna reliquos fecerit et nobis superstites.
SŬPERSTĬTĬO, ōnis, Superstition, crainte superstitieuse. Rad. a superstite, quod quidam parentes, ut sibi sui liberi superstites essent, totos dies precabantur et immolabant, teste Cicerone. Syn. Nimia, vana et inanis religio. Epith. Anilis, barbara, contaminata, muliebris, propinqua, tanta, maxima. Usus: Omnis superstitio imbecilli atque anilis animi est. Superstitio fusa per gentes oppressit omnium animos, hominum imbecillitatem occupavit. Anili superstitione imbui, obligari, conflictari. Omnibus superstitionibus obnoxius vivit. Cf. [Religio], [Scrupulus].
SŬPERSTĬTĬŌSĒ, Avec ou par superstition. Syn. Aniliter, sine ratione.
SŬPERSTĬTĬŌSUS, a, um, Superstitieux. Syn. Superstitione imbutus. Phras. Plane erant superstitiosi, ils étaient tout à fait superstitieux. Dediti erant nescio quibus religionibus; nullus illis religionum modus erat; agitabat animos nescio quæ superstitio; invaserat animos multiplex religio, eaque vanissima; omnibus superstitionibus obnoxii vivebant. Capti jam erant superstitione animi victique; haud intactis religione animis homines erant; obligatæ omnium mentes miris et vanissimis superstitionibus. Oppresserat animos multiplex superstitio, imbecilles animos occuparat; non intacti erant superstitione mentis. Erant ii ad superstitionem humanarum mentium vitio facile revoluti. Usus: Stoici superstitiosa sollicitudine omnia credunt. Cf. [Religio], [Scrupulosus].
SŬPERSTO, as, are, n. et a. Se tenir au dessus de, être placé au dessus. Usus: Curribus superstans armatus hostis.
SŬPERSUM, es, fŭi, esse, n. Rester, subsister, exister. Syn. Resto, supero. Adv. Omnino, nihil. Usus: 1. E tanta cæde nemo fere superfuit. 2. Redundo, être très abondant, être superflu. Orator ita motu utetur ut nihil supersit in gestu. 3. Excello, supero, l’emporter sur. Scientia majoribus suis nec defuit, nec superfuit. Cf. [Reliquus].
SŬPĔRUS, a, um, Qui est en haut, au dessus, supérieur. )( Inferus. Usus: Supera illa et cœlestia. Mare superum et inferum, la mer supérieure, la mer Adriatique et la mer Ionienne, la mer Inférieure ou de Toscane.
SŬPERVĂCĀNĒUS, a, um, Surabondant, inutile. Syn. Supervacuus, usum non habens. Usus: Vereor ne litteras meas supervacaneas existimes.
SŬPERVĂCŬUS, a, um, Surabondant, superflu, inutile. Syn. Inanis, redundans, sine causa, sine usu, superfluus.