TRĔMĔBUNDUS, a, um, Tremblant, qui tremble. Usus: Vox, manus tremebunda.
TRĔMĔFĂCĬO, is, fēci, factum, ere, a. Faire trembler, ébranler. Syn. Concutio. Cf. [Terreo].
TRĔMO, is, ŭi, ere, n. Trembler, être tremblant, craindre, redouter. Syn. Contremisco. Adv. Omnino. Usus: Qui tremunt et exalbescunt objecta re terribili. Cf. [Timeo].
TRĔMOR, ōris, m. Tremblement, agitation. Usus: Terrorem tremor et pallor et dentium crepitus consequitur. Cf. [Timor].
TRĔMŬLUS, a, um, Tremblant, agité. Syn. Tremens, tremebundus.
TRĔPĬDĀTĬO, ōnis, f. Agitation, préoccupation, désordre, trouble. Syn. Metus, commotio, tumultus. Cf. [Timor].
TRĔPĬDĒ, En s’agitant, en tremblant, avec crainte. Usus: Stativa trepide deserta sunt.
TRĔPĬDO, as, avi, atum, are, n. S’agiter en désordre, se troubler, s’alarmer. Syn. Timeo, metuo, pavore defixus sto. Phras. Trepidatum est, on commença à trembler. Lymphati trepidare cœperunt; omnium pectora occultus metus percurrit, pervasit; lymphati aguntur ferunturque; metu obtorpescunt; pavore exanimantur. Cf. [Timeo].
TRĔPĬDUS, a, um, Inquiet, agité, alarmé. Syn. Pavidus, metuens, timens. Usus: Trepida res, dubia, et ob hoc timorem inducens.