ASSŬĒFĂCĬO, is, fēci, factum, ere, a. Accoutumer, habituer. Syn. Usu doceo. Usus: In rebus, quibus me et natura, et voluntas, et consuetudo assuefecerat etc. Se labore quotidiano, se armis assuefacere. Legibus parere et Romanorum Imperio cæteras gentes assuefecit. Jungitur cum ablativo.
ASSŬESCO, is, suēvi, suētum, ere, n., nonnunquam a. n.: S’accoutumer; a.: Habituer. Syn. Consuetudinem, exercitationemque capio. )( Desuesco. Phras. 1. Nondum laboribus assuevisti, vous n’êtes pas encore accoutumé à ces travaux. Nondum laboribus assuetus, assuefactus es. Labores ferre nondum consuevisti; labores nondum satis expertus es, sensisti, tulisti. Nondum in laboribus es plene versatus, exercitatus. Rudis, insolens es in laboribus. Nondum manus tuæ opere concalluere; labor nondum callum induxit. In laborandi te consuetudinem nondum adduxisti. 2. Jam assuevi malis, j’ai déjà l’habitude du malheur. Diuturna desperatione obduruit animus ad novum dolorem. Obdurui jam ad ista. Jam usu obduruit, et percalluit patientia. Diuturna malorum consuetudine jam callum obduxit stomachus meus. Assuetudine malorum efferatus jam est animus. Innutritus, insuetus sum a puero his malis. Duratus jam est animus malis et laboribus. Consueta habeo pericula jam omnia. 3. Assuevi jam his negotiis, je me suis déjà accoutumé à ces affaires. In istarum rerum studio dudum versatus sum, consenui; familiaria mihi jam sunt negotia ista; jam in morem induxi earum rerum procurationem; jam in consuetudinem veni eorum negotiorum. Usus: Assiduitate quotidiana assuescunt animi. Homo mendaciis assuetus. Cf. [Consuetudo].
ASSŬĒTŪDO, ĭnis, f. Habitude. Syn. Consuetudo. Usus: Assuetudine mali efferaverant animos. Cf. [Assuesco].
ASSŬLA, æ, f. Fragment de bois, copeau. Syn. Asserculus. Usus: Assulæ securibus excussæ.
ASSŬLĀTIM, Par fragments. * Syn. Minutatim, in assulas. Usus: Pulsando assulatim foribus exitium affero.
ASSULTŬS, ūs, m. Assaut. * Syn. Impetus, impressio assiliendo facta. Usus: Variis assultibus aditum urgere.
ASSŪMO, is, sumpsi; sumptum, ere, a. Prendre. Syn. Accipio, sumo; item: coopto, recipio, adscisco. Adv. Aliunde, extrinsecus, foris. Usus: 1. Ad studia noctis aliquantum assumo, j’étudie pendant une parite de la nuit. Quod alteri detrahis, tibi assumis. In senatum, in consilium, societatem assumi, recipi, adscisci, cooptari. 2. Tribuo, arrogo, prendre sur soi, s’attribuer, s’arroger. Nihil mihi assumo, quod quemquam possit offendere. 3. Argumentor, concludo. Assumis, quod probare non potes, vous affirmes ce que vous ne pouvez pas prouver.
ASSUMPTĬO, ōnis, f. Mineure d’une proposition. Ratio argumentandi. Epith. Extrema, infirma, perspicua. Usus: Assumptio est, per quam id, quod ex propositione ad ostendendum pertinet, assumitur.
Assumptio B. M. Virginis, l’Assomption de la Sainte-Vierge. Assumptæ in cœlum virgineæ Matris festus dies; Augustissimæ DEI Parentis in cœlum commigratio; assumptæ in cœlum magnæ Matris annua memoria; lux festa, triumphalis dies toto orbe festus, ac celeberrimus evectæ in cœleste domicilium cœli Reginæ; sacer, sacratus memoria assumptæ in cœlum DEI genitricis dies.
ASSUMPTĪVUS, a, um, Ajouté, emprunté, tiré du dehors. Usus: Juridicialis partes duæ sunt; altera absoluta, altera assumptiva.