TRĬPLĪCĬTER, De trois manières, d’une triple façon. Usus: Commutabimus tripliciter: verbis, pronuntiando, tractando.
TRĬPLUS, a, um, Triple. Usus: Pars tripla.
TRĬPŬDĬO, as, avi, atum, are, n. Danser dans les solennités religieuses, trépigner, bondir. Usus: Exsultans ac tripudians. Cf. [Exsulto].
TRĬPŬDĬUM, ĭi, n. Danse religieuse; augure favorable. Epith. Solistimum. Usus: Tripudium solistimum fit, cum ex offa aliquid in terram cadit, l’augure est favorable quand il tombe qqche par terre (à cause de l’avidité des poulets sacrés).
TRĬPUS, ŏdis, n. Siége à trois pieds, trépied. Usus: Sacri tripodes.
TRĬQUĔTRUS, a, um, Triangulaire, qui a trois angles. Syn. Triangulus.
TRISTIS, e, gen. com. Triste, affligé, chagrin. Syn. Mœstus, mœrens, dirus. )( Hilaris, jucundus. Phras. Quid ita tristis es? Pourquoi êtes-vous si triste? Quid angeris? quid te excrucias? cur mœrore conficeris? quid tuæ miseriæ te ita discruciant? quid te mœror quotidianus lacerat et conficit? cur animum ita mœrori das luctu afflictus et confectus? quid ita in lacrimis et mœrore consenescis? quid diffidens ac desperans de rebus tuis in sordibus, lamentis luctuque jaces? quid tristis capite demisso terram intueris? quid ita in domo tua omnia deserta, horrida, muta, plena luctus et mœroris? quid ita frontem contrahis? quid te in hunc mœrorem rapit, conjicit? Cf. [Tristitia]. Usus: Tristis et conturbatus domum abiit. Tristis natura et recondita. Tristissimis reipublicæ temporibus.
TRISTĬTĬA, æ, f. Tristesse, affliction. Syn. Mœror, severitas. Epith. Simulata versutaque. Phras. 1. Immodica tristitia laborat, une tristesse immense l’accable. Æger animi est; haud levis dolor mœstum opprimit; fatigat hominem animi ægritudo ingens; vultu ipso dolorem animi præfert; doloris magnitudinem vix capit; tristitiæ immodicæ se dat, dedit; ægritudini se dedit; ægritudine ingenti opprimitur, conficitur; ægritudinem suscipit immodicam; pessime est animo; afflictus mœrore languet animus; tristissimis vexatur et conficitur curis; mœrore et lacrimis propemodum contabescit; assiduo in luctu est, versatur; modum lugendi non facit; magnam tristitiam subit; lacrimis et tristitiæ se tradit. Cf. [Tristis], [Ægritudo], [Mœror]. 2. Res ea magnam mihi tristitiam peperit, cette affaire m’a causé une grande affliction. Magnam mihi ægritudinem attulit; magna me ægritudine affecit; animum mœrore cumulat, cruciat, opprimit, conficit; ea res vehementer me mordet, pungit, sollicitat, angit, acerbe vexat, graviter commovet. Cf. [Dolor], [Mœror]. 3. Deponamus tandem hanc tristitiam, débarrassons-nous enfin de cette tristesse. Mitigemus istam tristitiam et relaxemus; tollatur omnis illa superior tristitia; mentem tandem a tristitia hac abducamus; ægritudinem exuamus, abjiciamus; animum ægritudine levemus, deleatur ista ex animo tristitia; ægritudinem, quam ea res nobis asperserat, ex animo deleamus, exturbemus, abstergamus. Usus: Aliquem ad tristitiam contorquere. Tristitiam et severitatem mitigare. Oratione aliquem a tristitia abducere. Cf. [Ægre fero].
TRĪTĬCUM, i, n. Froment, blé. Syn. Frumentum.