TRĪTUS, a, um, En parl. langage: Connu, commun, ordinaire, rebattu, trivial. Syn. Decantatus, contritus, pervagatus, contemptus. Usus: Tritum sermone, vetustate proverbium. Res trita, communis et pervulgata. Itinere trito incedere, marcher dans un chemin battu. Cf. [Vulgaris].
TRĪTŬS, ūs, m. (abl. sing. tantum.) Action de frotter, frottement. Usus: Conflictu trituque lapidis ignem elicere.
TRĬUMPHĀLIS, e, gen. com. De triomphe, triomphal. Usus: Porta, vehiculum, ornamenta triumphalia.
TRĬUMPHO, as, avi, atum, are, n. Triompher, obtenir les honneurs du triomphe. Syn. Triumphum ago; Capitolium curru invehor, in Capitolium cum insigni laurea invehor. Usus: 1. Amplissime atque honestissime triumphare. 2. Transl. Exsultare lætitia, gaudio triumphare. Hic exsultat oratio et triumphat.
TRĬUMPHUS, i, m. Triomphe, entrée d’un général victorieux. Syn. Imperatoris; ducis, victoris pompa, cum laurea togaque palmata in Capitolium invecti. Epith. Falsus, castellanus, justissimus, clarissimus, recens, amplissimus, certissimus et inanissimus, gratissimus, jucundissimus, magnus, verus, justus, navalis. Usus: Triumphum alicui decernere; triumphum habere, agere, deportare. Aliquem ad triumphum revocare laureamque illi insignem deferre. Disseres de triumpho: quid tandem habet iste currus? quid vincti ante currum duces? quid simulacra oppidorum? quid argentum? quid aurum? quid legati in equis et tribuni? quid clamor militum? quid tota illa pompa? quid vehi per urbem?
TRĬUMVĬRĀTŬS, ūs, m. Dignité de triumvir, triumvirat. Syn. Triumvirum magistratus.
TRĬUMVĬRI, ōrum, m. pl. Triumvirs, commissaires chargés de différentes fonctions. Epith. Capitales. Usus: Triumviri capitales, magistrats chargés de surveiller les prisons et de veiller à l’exécution des sentences capitales.
TRĬVĬUM, ĭi, n. Endroit où aboutissent trois chemins, carrefour. Syn. Ubi tres viæ concurrunt. Usus: Maledictum de trivio arripere, ramasser une injure qui traîne dans les rues.
TRŎCHUS, i, m. Trochus, cercle avec lequel jouent les enfants. Syn. Turbo quo ludunt pueri.
TRŎPÆUM, i, n. Monument de victoire, trophée. Syn. Victoriæ monumentum. Usus: In Macedonia tropæa statuit, posuit, constituit, quæ bellicæ laudis victoriæque insignia ac monumenta sunt. Urbs tropæis ac triumphis ornata ac dicata.