TRŎPUS, i, m. Trope, emploi métaphorique ou figuré d’un mot. Syn. Verborum immutatio.

TRŬCĪDĀTĬO, ōnis, f. Action d’égorger massacre, carnage. Cædes, clades. Usus: De Clodianis lapidationibus, insidiis, trucidationibus.

TRŬCĪDO, as, avi, atum, are, a. Tuer, égorger. Syn. Occido, interficio, multis vulneribus concido, confido. Cf. [Occido], [Interficio].

TRŬCŬLENTER, D’une manière farouche, dure, cruelle. Usus: Atrociter et truculenter se gerere.

TRŬCŬLENTUS, a, um, Farouche, dur; qui a l’air cruel, terrible. Syn. Terribilis aspectu, trux, atrox. Cf. [Crudelis].

TRŪDO, is, si, sum, dere, a. Pousser avec force. Syn. Impello. Usus: Ad mortem, ad supplicium se trudi videbat, traîner, mener.

TRULLA, æ, f. Vase à puiser. Usus: Trulla excavata cum manubrio aureo.

TRUNCUS, i, m. Tronc d’arbre, tronc. Syn. Stipes. Epith. Tantus, tutior, totus. Usus: 1. In arboribus truncus, rami, folia. 2. Transl. Truncus corporis, en parl. du corps humain: le tronc, le buste. 3. Stolidus, homme stupide, bûche, souche. Hic truncus ac stipes consulatum sustineat.

TRŬTĬNA, æ, f. Balance, trébuchet. Statera. Usus: Populari trutina rem examinare, juger les choses à une sorte de balance populaire.

TRUX, trŭcis, omn. gen. Sauvage, farouche, cruel, féroce. Syn. Truculentus, atrox. Cf. [Crudelis].