ŪNĬVERSUS, a, um, Tout entier, tout. Syn. Totus, omnis, infinitus, confusus. Usus: Quid potest esse extra universa? Que peut-il y avoir en dehors du tout? Rem universam in partes distribuere. DEUS separatim ab universis singulos diligit, DIEU aime chaque homme en particulier, séparé de la totalité.

UNQUAM, Une fois par hasard, une fois quelconque, un jour, jamais. Syn. Ab omni memoria, post homines natos, post hominum memoriam, ex omni memoria, post nostram patrumque memoriam. )( Nunquam. Usus: Omnes qui unquam fuere superat. Nihil unquam post homines natos.

ŪNUS, a, um, gen. īus, dat. i, Un, une, un seul, une seule. Syn. Solus, singularis. Usus: Ut esset unus e nobis. Unum sustinere pauci possunt, utrumque nemo. In unius anima positas omnes spes habemus. Ad unum omnes assentiunt. (Unus post alterum, Vulg.), l’un après l’autre. Latine: Super alium alius; alia super alia; aliud ex alio. (Unus est melior quam alter, Vulg.), l’un est meilleur que l’autre. Latine: Alius alio melior. Ad neminem unum imperii summa rediit, sed separarim suam quisque classem administrabat, le pouvoir suprême ne fut rendu à personne individuellement, mais chacun gouvernait séparément sa flotte. In unum locum conducere, cogere, dans le même lieu, dans le même endroit. In unum corpus coalescere; in unum confundi; in unum congruunt res omnes.

ŪNUSQUISQUE, Chacun. Syn. Singuli, quisque. )( Nemo, nullus.

URBĀNĒ, Gracieusement, poliment. Usus: Urbane faceteque aliquem irridere, railler, finement, avec esprit.

URBĀNĬTAS, ātis, f. Urbanité, politesse; élégance, pureté du langage; raillerie de bon ton, de bon goût. Syn. Sal, comitas, civilis vita. Epith. Facetosa, pristina, summa. Usus: Vir nostrorum hominum urbanitate limatus. Urbanitatis externæ color nostris oratoribus deficit. Libandus est etiam ex omni genere urbanitatis facetiarum quidam lepos. Omnis illa vetus urbanitas exaruit. Homo importunus urbanitatem omnem deposuit. Desideria urbis et urbanitatis depone, le séjour de Rome, la vie de Rome. Cf. [Humanitas].

URBĀNUS, a, un, Poli, de bon ton; spirituel, fin. Syn. Non inurbanus, facetus. Usus: Urbani sales. Homo cautus et urbanus. 2. Qui in urbe habitat vel quod urbis est, relatif à la ville, de ville, urbain. )( Rusticus. Manabat latius malum illud urbanum. Urbanarum rerum perturbatio. Urbanus Prætor. Cf. [Humanus].

URBS, urbis, f. Ville. Syn. Civitas. Epith. Amantissima, amplissima, antiqua, clarissima, nobis amicissima, copiosissima, firma, permagna, fortunatissima, hostilis et bellica, munitissima; non solum incolumis sed etiam ornata. Urbes inimicissimæ, locupletes, infestissimæ alicui imperio, maritimæ, militares, maximæ, turpissimæ. Phras. 1. Urbs nobilis et præclara, ville noble et illustre. Urbs et natura, et situ, descriptione ædificiorum et pulchritudine inprimis nobilis ac opulenta. Urbs vetus et copiosa, eruditissimis hominibus studiisque liberalissimis affluens. Urbs situ et opere munita, fossis ac mœnibus septa ac valida. Urbs amplissima et ornatissima, atque omnibus rebus aucta. Urbs florentissima potentissimaque, referta copiis, descriptione ædificiorum, una omnium pulcherrima. Urbs ad res gerendas opportuna, situ et natura munitissima, opulenta eadem et copiosa. 2. Urbs capta est, la ville a été prise. Hostibus præda facta est; in hostium manus venit; in hostium potestatem pervenit; in deditionem accepta est; urbe hostes potiti sunt; urbem ditionis suæ fecere hostes. Usus: Urbem constituere, ædificare. Urbem capere, exscindere, evertere. Urbem relinquere, deserere. Urbe excedere.

* URCĔUS, i, m. Vase en terre, cruche. Usus: Urcei fictiles, aquarii.

ŪRĒDO, ĭnis, f. Nielle ou charbon, maladie des plantes. Syn. Morbus stirpes adurens. Usus: Si uredo aut grando segeti nocuit.