ASTRŎLŎGUS, i, m. Astronome. Syn. Interpres astrorum. Epith. Novus, summus. Phras. Qui siderum cursus, et motus numeris persequitur, studio siderum ducitur; unicus cœli, siderumque spectator; qui siderum motus scire spectat; cœlestium notitia gloriatur; cœli ac siderum peritus; studiosus rerum cœlestium; qui siderum motus, ac statas temporum vices ostendit; qui astrorum cognitione excellit; qui in studio dimetiendi cœli versatur. Usus: Astrologorum vanissimæ prædictiones.
ASTRUM, i, n. Astre, étoile. Syn. Sidus, stella. Epith. Clarum, conglobatum, cruentum, errans, rotundum. Usus: Astra suspicere. In ære volvuntur astra, et se suo nixu conglobata continent.
ASTŬS, ūs, m. Ruse, fourberie. Syn. Astutia. Usus: Non placuere majoribus nostris astus. Cf. [Astutus].
ASTŪTĒ, Avec ruse, adroitement. Syn. Callide. Usus: Nihil temere dicas, nihil callide retineas. Cf. [Callide].
ASTŪTĬA, æ, f. Astuce, adresse. Epith. Confidens. Usus: Ejus vel confidenti astutiæ, vel callidæ audaciæ resistes. Cf. [Dolus], [Fraus], [Malitia].
ASTŪTUS, a, um, Fourbe, rusé, adroit. Syn. Callidus, vafer, veterator, veteratorius, malitiosus. )( Apertus, simplex. Adv. Maxime. Phras. 1. Est homo ingenii occulti, multiplicis et tortuosi, cet homme est fourbe, rusé, trompeur. Ex fraude, fallaciis, mendaciis constare totus videtur. Peritissime et callidissime se obtegit. Homo est, qui cornicum oculos configat, qui plura astu, quam virtute perficiat. Colubrino est ingenio; expromtæ memoriæ et astutiæ homo; veterator solertissimus. Versutior, quam rota figularis. Comice. Calliditate valet, dolos venditandi gnarus est; ingenium gerit callidum. Vir calliditatis est acerrimæ; emunctæ naris, vel purgatæ. Homo est, qui semper stropham inveniat. Vafritie, astutia, calliditate vincit, anteit reliquos. Astutia nemo illi conferendus, æquandus, componendus, comparandus; ad eam astutiam, qua iste utitur, aspirare nemo potest. 2. Astuti mihi displicent, les gens rusés me déplaisent. Non amo astus, artes simulandi, fraudem artificio tectam; mores ab aperta quadam simplicitate alienos. Fucum ac fallacias odi; vafritiem, nimiam calliditatem, astuta, vafra ingenia naturali odio prosequor. Cf. [Fraus], [Malitiosus], [Decipio]. Usus: Homo versutus, obscurus; astutus, fallax, malitiosus, callidus, veterator, vafer.
ĂSȲLUM, i, n. Lieu inviolable, asile, refuge. Syn. Locus perfugii. Usus: Asylum aperit. Plebs sub tutela inviolati templi aut libertatem, aut impunitatem adipiscitur. Ea religione, et eo jure sancto, quo sunt templa, quæ Asyla Græci appellant. Aram sibi parare et Asylum.
ĂT, Mais. Syn. Sed, atqui, verum. Usus: 1. Honorifice loqueris, at aspere agis. 2. Cæterum, du reste. At mecum quomodo egit? At enim quærit Socrates, quid sit? 3. Saltem, tamen, du moins. Si non bonam, at aliquam rationem afferto. Si minus re at verbis benevolus esto. Si minus sapiens est, at amicus certe. 4. Amplificantis, mais, d’autre part. Plato dixit, at quantus vir, Platon a dit, et quel homme? 5. Sibi objicientis, et respondentis. At moribus commodis est? quis vero illo asperior? mais, dira-t-on, il a des mœurs douces? Qui au contraire est plus dur que lui?
ĂTĂT, ah! oh! eh! Interjectio timentis.
ĂT ĔNIM, Mais cependant. Syn. Verum, verumenimvero.