VĂCILLO, as, avi, atum, are, n. Vaciller, branler, chanceler. Syn. Nuto, labo, fluctuo, titubo, hæsito. Usus: Corpore in utramque partem vacillare. Ex vino vacillare. Res tota vacillat et claudicat. Memoria vacillare. Cf. [Hæsito].
VĂCO, as, avi, atum, are, n. Être libre, inoccupé, oisif. Syn. Nihil ago, cesso, otium habeo, otium est, otiosus sum. )( Sum occupatus. Usus: 1. Dii administratione rerum humanarum non vacant. A curis, negotiis, molestiis vacare. 2. Liberum est, vacuum est, être libre, exempt. Nullum mihi tempus a negotiis vacat. Culpa vacat is jocus. 3. Otium est, avoir le temps, le loisir. Si vacarit, adero. Nec consulibus vacabat id negotium agere, nec senatui rem urgere. Hannibali operæ non erat legationes audire, nec vacabat dissidentes componere. 4. Operam do, navo, s’occuper d’une chose, y vaquer. Philosophiæ vacare.
VĂCŬĬTAS, ātis, f. Exemption, absence, défaut de. Syn. Cessatio, quies. Usus: Vacuitas a doloribus, angoribus, molestiis. Vacuitas doloris, ægritudinis. Scis quam perturbationem obitus consulis, quam cupiditatem vacuitas (quod vulgus sede vacante dicit) injiciat.
VĂCŬUS, a, ŭum, cum abl. vel ab et abl. vel gen. Vide, libre. Syn. Inanis, exhaustus, nudus, jejunus. )( Plenus, occupatus. Usus: 1. Vacuum bonis forum. Nullum tempus vacuum habes. Domus vacua. Solum ab humano cultu purum ac vacuum. 2. Minime occupatus, libre de travail, sans occupation. Aures vacuas præbere alicui. Animum vacuum ad litteras afferre. Cum vacuus fuero, scribam ad te. 3. Liber, expers, libre. Animus curis vacuus. Locus a turba, a periculo vacuus. Scelere vacuus et integer. Animus per somnum sensibus vacuus.
VĂDĬMŌNĬUM, ĭi, n. En t. de droit: promesse, engagement pris, moyennant caution de paraître en justice à certain jour. Syn. Sponsio sistendi se in judicio ad certum diem. Usus: Vadimonium Siculi Syracusas promittunt, faciunt, constituunt. Nemo erat qui vadimonium concipere posset. Vadimonium mihi cum illo nullum est. Venit Romam, vadimonium sistit, obit. Vadimonium differre, ajourner le terme, remettre la cause, deserere, ne pas comparaître, faire défaut, missum facere, se désister.
VĀDO, is, ere, n. Aller. Syn. Eo, iter facio, ingredior. Usus: Vadebam ad eum postridie, le lendemain je me rendais chez lui. Cf. [Eo].
VĂDOR, aria, atus sum, ari, d. T. de jurisprud., obliger qqn à comparaître en justice, en lui faisant donner caution. Syn. In jus voco. Usus: Si me vadari vis, promitto; in jus vocas, sequor; judicium postulas, non recuso. Hic hominem non vadatur, ita sine vadimonio disceditur, celui-ci ne forme point alors de demande d’assignation, ainsi l’on se sépare sans ajournement de part ni d’autre.
VĂDŌSUS, a, um, Qui a beaucoup de gués, guéable. Syn. Vadum habens, qua transiri pedibus potest.
VĂDUM, i, n. Gué, bas-fond. Usus: 1. Vadum tentare equites jussit. 2. Transl. En sûreté, hors de danger. Res in vado est, in tuto. Emersit e vadis oratio scopulosque est prætervecta.
VÆ! exclamatio doloris, Malheur! hélas! Usus: Væ misero mihi cum herus domum redierit!