VĒLĀMENTUM, i, n. Enveloppe, couverture. Usus: Ramos oleæ ac velamenta alia supplicum porrigentes, rameaux d’oliviers, ou rameaux quelconques, entourés de bandelettes de laine et portés par des suppliants.
VĒLES, ĭtis, m. Soldat armé à la légère, vélite, voltigeur. Syn. Levis armaturæ miles.
VĒLĬFĬCĀTĬO, ōnis, f. Action de déployer les voiles. Usus: Mutata velificatione id facilius assequaris, vous obtiendrez plus facilement cela en changeant de direction.
VĒLĬFĬCOR, aris, atus sum, ari, d. Déployer les voiles; travailler ardemment à, favoriser. Syn. Vela facio. Transl. Faveo, gratificor, auram popularem capto. Usus: Honori suo aut cupiditati velificari, rechercher les honneurs, les satisfactions. Cf. [Assentor].
VĒLĬTĀRIS, e, gen. com. De vélite. Usus: Pugna, hasta, arma velitaria.
VĒLĬTĀTĬO, ōnis, f. Escarmouche. Syn. Pugna, digladiantium dimicatio. Usus: Velitationes facere, et in multa prœlia parvaque capere summam totius belli.
VĒLĬTOR, aris, atus sum, ari, d. Combattre à la manière des vélites, escarmoucher. Syn. Pugno, contendo, certo. Usus: Diu mecum velitatus est, il se disputa longtemps avec moi.
VELLĬCO, as, avi, atum, are, a. Arracher; gacer, persiffler. Syn. Pervello. Usus: In conviviis rodunt, in circulis vellicant, ubique carpunt.
VELLO, is, velli vel vulsi, vulsum, ere, a. Arracher, détacher, enlever. Syn. Evello, pervello. Usus: Illa quæ vellerat ex patellis, in aureis poculis illigabat. Spinas vellere.
VELLUS, ĕris, n. Laine arrachée, toison. Syn. Lana ex ovibus detonsa.