VĒNĀTĬCUS, a, um, Relatif à la chasse, de chasse. Usus: Canes venatici.

VĒNĀTĬO, ōnis, f. Chasse; espèce de spectacle donné au peuple, combat avec des animaux. Syn. Venatus. Usus: Condiunt curas aucupium et venatio. Prodigi venationum apparatus. Cf. [Venor].

VĒNĀTOR, ōris, m. Chasseur. Usus: Pernoctant venatores in nive, in montibus uri se patiuntur. Physicus, speculator venatorque naturæ, physicien, c. à d., observateur et investigateur de la nature.

VĒNĀTŬS, ūs, m. Chasse. Syn. Venatio. Usus: Labor in venatu, cursus sudor.

VENDĬBĬLIS, e, gen. com. Facile à vendre, recherché, agréable. Syn. Tolerabilis. Usus: Orator, oratio vendibilis, orateur, discours recommandable.

VENDĬCO, melius VINDĬCO, as, avi, atum, are, a. Réclamer, revendiquer. Adv. Quodammodo. Usus: Quisque prædæ partem sibi vindicat. Homerum Chii suum vindicant. Cf. [Attribuo].

VENDĬTĀTĬO, ōnis, f. Étalage, ostentation. Syn. Ostentatio. Usus: Laudatiora, quæ sine venditatione et sine populo teste fiunt, sans ostentation et sans avoir le peuple pour témoin. Cf. [Ostento].

VENDĬTĬO, ōnis, f. Vente. Syn. Abalienatio. Epith. Fraudulentæ, firmæ, raræ. Usus: Venditio bonorum.

VENDĬTO, as, avi, atum, are, a. Offrir, exposer en vente; vanter, étaler. Syn. Ostento. Adv. Fallacissime se, flagitiose eloquentiam, perditissime decreta seu imperia, palam commentaria. Usus: Venditare se alicui et operam polliceri, vendre à qqn ses services. Memoriam ostentare, venditare ingenium. Cf. [Gloriori Ostento].

VENDĬTOR, ōris, m. Vendeur. Syn. Venalitius. Epith. Firmior, liberalis. Usus: Mercatores provinciarum, venditores libertatis.