VESTĬO, is, ĭi et īvi, ītum, ire, a. Couvrir d’un vêtement, habiller, vêtir. Syn. Tego, obduco. Adv. Bene, extrinsecus, male, obsoletius. Usus: DEUS animum corpore vestivit extrinsecus, DIEU à revêtu l’âme d’une enveloppe extérieure, qui est le corps. Natura oculos membranis tenuissimis vestivit et sepsit, la nature a recouvert et entouré les yeux de tuniques très légères. Reconditas sententias eleganti oratione vestire ac ornare, revêtir de formes élégantes des pensées profondes. Cf. [Vestis].
VESTIS, is, f. Vêtement. Syn. Vestitus, vestimentum. Epith. Familiaris, muliebris, pretiosa, purpurea, stragula. Phras. 1. Veste indutus splendida, revêtu d’un costume magnifique. Veste auro illusa, gemmisque adornata, omnique peregrinæ opulentiæ cultu conspicuus; veste usus auro distincta gemmisque; veste auro intexta splendidus. 2. Vulgaris vestis, vêtement ordinaire. Vulgaris habitus; cultus habitusque a privato vix abhorrens; levis et parabilis cultus corporis; vestitus humilis ac obsoletus. Usus: Vestem conficere, resarcire. Vestem induere, mutare, changer de vêtement, c. à d., prendre des habits de deuil; vestem alicui detrahere; vestem discindere.
VESTĪTŬS, ūs, m. Vêtement, habillement, parure. Syn. Vestimentum, ornatus, cultus corporis. Epith. Necessarius, obsoletior, pristinus, virginalis. Usus: Vestitus asper. Vestitus orationis, montium, riparum.
VESTRAS, ātis, omn. gen. De votre famille, de votre pays.
VĔTĔRĀNUS, a, um, Vieux, ancien; soldats qui out fait leur temps, expérimentés. Syn. Qui viginti annos militaverat. )( Tiro. Usus: Cæsar firmissimum exercitum invictissimo genere veteranorum militum comparavit.
VĔTĔRASCO, is, ere, n. Devenir vieux, vieillir. Usus: Veterascentem eorum gloriam quis non videt?
VĔTĔRĀTOR, ōris, m. Celui qui a vieilli dans qqche, qui est habile ou versé dans; fin matois. Epith. Magnus et perfamiliaris alicui. Usus: Homo callidus et veterator. Cf. [Simulator], [Astutus].
VĔTĔRĀTŌRĬUS, a, um, Fin, rusé, retors. Syn. Fallax, dolosus, malitiosus. Usus: Nihil ab eo nisi tectum et veteratorium exspectes, n’attendez de lui qu’artifices et charlatanisme. Cf. [Astutus].
VĔTERNŌSUS, a, um, Somnolent, léthargique; endormi, apathique; faible, débile. Usus: Veternosus senex. Cf. [Piger].
VĔTERNUS, i, m. Assoupissement, apathie, langueur. Syn. Lethargus. Usus: Veternus civitatem occupavit. Cf. [Somnus].