VESPĔRA, æ, f. Le soir. Syn. Extremum diei tempus. Epith. Obscura. Usus: Ad vesperam. Prima vespera. Die inclinato in vesperam. (Vesperæ, Vulg.), les vêpres. Latine: Vespertinæ in templo preces cantari solitæ.
VESPĔRASCIT, imp. Il se fait nuit. Syn. Ad solis occasum est. Usus: Vesperascente cœlo.
VESPERTĪNUS, a, um, Qui se fait ou qui a lieu le soir. Usus: Vespertino tempore.
VESTER, tra, trum, Votre, le vôtre.
VESTĬBŬLUM, i, n. Entrée, vestibule, seuil de qqche. Epith. Privatum, vacuum, honestum. Usus: Primo aditu vestibuloque prohibere aliquem.
* VESTĪGĀTOR, ōris, m. Chasseur; investigateur, espion. Syn. Venator.
VESTĪGĬUM, ĭi, n. Trace du pied, pas, trace, empreinte, vestige, piste. Syn. Reliquiæ, signum, nota, monumentum. Epith. Adversa, manifesta, nefaria, parva, pressa, recentia. Usus: Cum pedem intulero et in possessionem vestigium fecero. Tu extra ædes tuas, ubi vestigium imprimas, figas, ponas, non habes. Persequi vestigia alicujus; consequi aliquem vestigiis; in vestigiis sequi, courir sur les traces de qqn, le suivre pas à pas. Stellæ cursus sui vestigium nunquam inflectunt. Num in ejus scriptis eloquentiæ ullum vestigium apparet? Reliqua sunt, exstant multa antiquitatis vestigia. Indicia et vestigia veneni. In temporis, loci vestigio, dans le même lieu et au même instant. Vestigia in multas partes ferentia.
VESTĪGO, as, avi, atum, are, a. Suivre à la trace, à la piste, chercher. Syn. Indago, vestigiis odoror. Usus: Causas rerum vestigare. Cf. [Indago], [Quæro].
VESTĪMENTUM, i, n. Vêtement, habit. Syn. Vestis, vestitus. Usus: Calceos et vestimenta mutavit.