VĪNĀRĬUS, a, um, Relatif au vin, de vin. Vas, cella vinaria, vase à mettre le vin, cellier.

VINCĬO, is, vinxi, vinctum, ire, a. Attacher, garrotter, enchaîner. Syn. Colligo, constringo. )( Dissolvo. Usus: 1. Facinus est vincire civem Romanum. Tu liberos populos tyranno vinctos constrictosque tradidisti. 2. Connecto, lier, unir, joindre. Sententias quidem habet graves, sed eas nec vincire, nec explere novit. Loca occupare, vincire præsidiis, s’emparer des positions, les entourer d’un cercle ou cordon de troupes. Cf. [Vinculum].

VINCO, is, vīci, victum, ere, a. Vaincre, remporter la victoire, triompher de, surpasser. Syn. Devinco, expugno, victoriam reporto, frango, subigo, domo, feliciter decerto, prœliis frango, secundum prœlium facio, copias hostium fundo, rem bene gero, superior sum, superior discedo, in ditionem meam redigo; litem, causam obtineo; supero, præcurro, præsto, præpondero. Adv. Facile, funditus, magnifice, vicissim, nimirum, etiam; turpissime. Phras. 1. Cæsar Pompeium vicit, César vainquit Pompée. Cæsar Pompeium, cum exercitum ipse haberet multis partibus inferiorem, prœlio tamen superavit, pugna fregit, acie fudit fugavitque; in pugna Pharsalica superior res Cæsareana erat; victoria penes Cæsarem erat; Cæsar Pompeianos obtrivit, concidit, confecit; in fugam conjecit, convertit; superior prœlio discessit; victoriam victoriæque insignia de Pompeio reportavit, tulit, consecutus est; victoriam obtinuit, adeptus est. Cf. [Victoria]. 2. Turcæ a Cæsare victi sunt, les Turcs furent vaincus par l’Empereur. Turcæ victi cessere, discessere; in prœlio Turcæ succubuere; inclinata Turcarum acies fusaque est; impulsa Turcarum acies percussaque palmam victori Cæsari dedit, detulit; Turcæ fusi fugatique, ac omni clade perdomiti sunt; Turcæ acie victi ac protriti Cæsari de victoria concessere. 3. Alexander, ubi orientis populos vicisset, morte exstinctus est, Alexandre mourut, après avoir vaincu les peuples de l’Orient. Alexander, ubi bello subegit omnes orientis populos; ubi victoria omnis orientis provincias emensus est; ubi in ditionem et potestatem redegit orientem; ubi debellato oriente, pedibus substravisset et subjecisset omnia; ubi subactis bello populis, jugum orienti imposuisset; ubi subacta in deditionem Ægypto, occupata Perside, triumphum post hominum memoriam clarissimum deportasset; postquam devictus oriens jugum a victore totis cervicibus accepisset, naturæ concessit. 4. Eloquentia facile cæteros vicit omnes, il a facilement surpassé par son éloquence tous les autres orateurs. Longe cæteris antecelluit, præstitit; facundia ante cæteros æquales fuit; vix ullam cæteris oratoribus laudem reliquit; eloquentia cæteris superior fuit; famam cæterorum eloquentiæ suæ laudibus facile obruit; in eloquentiæ certamine facile huic manus dedere cæteri et victi cessere. 5. Pauci seipsos vincere norunt, peu d’hommes ont appris à se vaincre, savent maîtriser leurs passions. Pauci sunt qui suas cupiditates, qui seipsos frangant; qui suos ipsi animos contundant, ircundiam cohibeant; impetum temperent, iram comprimant, contra libidinem animi sui recte atque ordine omnia faciant. Cf. [Domo], [Edomo], [Subjicio]. Usus: Vincam opinionem tuam, exspectationem omnium, je surpasserai l’opinion que vous avez conçue de moi, l’attente générale. Causam, sponsionem vincere, gagner sa cause, son pari. Sponsionem vincere et superiorem discedere. Sapientis animus nunquam vincitur voluptate, cupiditate non frangitur, metu non expugnatur.

VINCŬLUM, i, n. Lieu, chaîne, fers. Syn. Nodus; compedes, catenæ. Epith. Aptissimum, pulcherrimum, grave, non mediocre, publicum, arctissimum, domesticum, sempiternum. Phras. Vinculis constringere, enchaîner qqn, le charger de chaînes. Vincula alicui injicere; vinculis adstringere, colligare; in vincula abripere, conjicere; vinculis mandare; compedes alicui indere, impingere, inducere; vinculis devincire; catenas injicere; in catenas conjicere. Usus: Vincula injicere; in vinculis retinere; vinculis levare innocentem; e vinculis emittere; vincula rumpere, revellere; e vinculis corporis evolare, se détacher des liens du corps. Omnibus conjunctionis, amoris, amicitiæ, necessitudinis vinculis cum illo conjunctus sum.

VINDĒMĬA, æ, f. Vendange, récolte du raisin. Syn. Vindemiola. Usus: Vindemiam ita fieri oportet. Omnes vindemiolas eo reservo, ut illud subsidium senectuti parem, je réserve toutes mes petites récoltes, c. à d., mes économies, pour m’en faire une ressource pour la vieillesse.

VINDEX, ĭcis, m. Vengeur. Syn. Ultor. Epith. Assiduus, gravior, optimus. Usus: 1. Vindex scelerum et temeritatis carcer. Furiæ speculatrices ac vindices facinorum et scelerum, les Furies sont des déesses qui observent et punissent le crime. 2. Custos, protecteur, libérateur, sauveur. Brutus vindex libertatis. Vindex æris alieni, défenseur du droit des créanciers.

VINDĬCĀTĬO, ōnis, f. Action de protéger, de défendre, protection, vengeance. Usus: Vindicatio est, per quam contumeliam defendendo aut ulciscendo propulsamus a nobis.

VINDĬCĬÆ, ārum, f. pl. Réclamation judiciaire d’un objet, revendication en justice. Epith. Injustæ. Usus: Injustis vindiciis ac sacramentis alienos fundos petere, chercher à s’emparer du bien d’autrui par des réclamations et des actions injustes devant les tribunaux.

VINDĬCO, as, avi, atum, are, a. Réclamer, revendiquer; venger, punir. Syn. Vindictam sumo; tueor, affero, vindico. Adv. Acerrime, celeriter, graviter, vehementer, severe. Phras. 1. Injurias nostras in se ipso vindicavit, il vengea sur lui-même nos propres injures. Eumdem et iniquum adversus nos, et iniquitatis atque injuriarum vindicem habuimus. Supplicium nobis de se ipse dedit. Quem hostem, eumdem suimet ultorem habuimus. Nostram vicem ultus est in se ipse. Usus: Gracchi perditos conatus vindicavit. 2. Punio, punir, châtier. Facinus, maleficium, seditionem graviter vindicare. 3. Tueor, assero, libero, affranchir, délivrer, sauver. Rempublicam in libertatem vindicavit. Innocentia se a severitate judicum vindicavit. Laudem nostræ gentis prope senescentem factis illustribus vindicavit. Cf. [Ulciscor], [Tueor].

VINDICTA, æ, f. Baguette dont on touchait l’esclave qu’on voulait affranchir, baguette d’affranchissement; vengeance. Usus: Neque censu, neque vindicta, neque testamento liber factus est. Vindicta virgula erat, qua tactos Romani servos libertate donabant. Vindictæ cupidine exarsi, je brûlai du désir de la vengeance.