AUSPEX, ĭcis, Augure. Usus: Latores et auspices legis curiatæ. Auspice Deo, duce, sous les auspices de Dieu.
AUSPĬCĀTŌ, Après avoir pris les auspices. Syn. Bono auspicio, auspicio capto, bonis ominibus. Usus: Auspicato urbem condidit Romulus. Cf. [Feliciter].
AUSPĬCĀTUS, a, um, Consacré, saint, favorable. Syn. Auguratus. Usus: Auspicato in loco consedit. Annus auspicatus. Cf. [Felix].
AUSPĬCĬUM, ii, n. Auspice. Syn. Augurium. Epith. Augustum, coactum, consulare, ementitum, extremum, optimum, præclarum, secundum, verum, salvum, bonum, divinum, juge, malum, militare, populare, ratum, sinistrum. Usus: Auspicium facere, agere, habere. Obtemperare auspiciis. Bono auspicio aliquid agere. Ductu, imperio, auspicio alicujus rem gerere.
AUSPĬCOR, aris, atus sum, ari, d. Prendre les auspices. Syn. De cœlo, terra auspicium ago. Usus: 1. Oblitus est auspicari. 2. Incipio, commencer. Annum, laborem, opus auspicari. Cf. [Incipio], [Initium].
AUSTĔR, ri, m. Auster, vent du midi. Syn. Ventus a meridie spirans. Epith. Adversus, lenissimus, summus, vehemens. Usus: Belle nobis flavit ab Epiro mitissimus auster. Austro vehementi rejectus sum.
AUSTĒRĒ, Durement, sévèrement. Syn. Dure, severe, duriter. Usus: Severe mecum agit, et stoice.
AUSTĒRUS, a, um, Dur, sévère. Syn. Severus, acerbus. )( Dulcis, Decoctus. Usus: Austero more. Suavitas austera et solida. Cf. [Rigidus], [Asper], [Severus].
AUSTRĀLIS, e, gen. com. Du midi, méridional. Syn. Ad meridiem, ad austrum. Usus: Australes regiones.