BLANDĒ, D’une manière flatteuse, insinuante. Syn. Comiter, suaviter, mansuete. Usus: Appellare aliquem blandissime. Blandius aliquid petere.
BLANDĬLŎQUENTĬA, æ, f. Douces paroles. Usus: Tanta illi blandiloquentia supplicavi.
BLANDĪMENTUM, i, n. et sæpius: BLANDĪMENTA, ōrum, n. pl. Caresses. Syn. Blanditia. Usus: Multa blandimenta nobis natura ipsa peperit. Blandimentis corrupta juventus. Cf. [Blanditia].
BLANDĬOR, iris, itus sum, iri, d. Caresser, flatter. Syn. Amplexor. Adv. Mirifice, suaviter. Phras. Solet omnibus blandiri, il flatte tout le monde. Ubique suppliciter se insinuat; aucupatur blanditiis omnium gratiam; blando sermone omnes delinire; lenocinari omnibus; palpum obtrudere solet. Blandissime appellat omnes; demulcet omnes suis blanditiis; assentationis artificio omnium animos sibi adjungit. Cf. [Adulor]. Usus: Voluptas suaviter sensibus blanditur. Prosperitas vitæ hujus alludit tibi suaviter et blanditur. Cf. [Blanditia].
BLANDĬTĬA, æ, f. Caresses, flatterie. Syn. Blandimentum, illecebræ, assentatio. )( Minæ. Epith. Apertæ, flagitiosæ, malitiosæ officiorum. Phras. Turpe est, blanditiis gratiam aucupari, il est honteux de rechercher la popularité par la flatterie. Populari assentatione, blanditiis civium benevolentiam colligere; ad colligendam potentiorum gratiam blanditias admovere, adhibere; influere in aures populi blanditiis; optimatum animos blanditiis obsidere; blandimentis corrumpere, blanditiis et illecebris irretire. Usus: Blanditiis nummos ab aliquo exprimere. Blanditiis in consuetudinem aliorum se immergere. Patris severitatem blanditiis et illecebris impedire.
BLANDUS, a, um, Caressant, doux, aimable. Syn. Benignus, comis, lenis, suavis. Usus: Blanda voce vocare quempiam. Blanda et supplici oratione fallere. Homo est minime blandus. Cf. [Oratio blanda].
BLASPHĒMĬA, æ, f. Blasphème. Blasphemias effutire, se répandre en blasphèmes. Atroces in DEUM voces jactare; impia verba in DEUM profundere, jacere. Verborum impietate, scelesta lingua, quæ in cœlo terrisque sunt sanctissima, violare. Scelesta lingua DEUM lacessere. Impias in DEUM voces mittere. Maledictas et nefarias execrationes in DEUM et cœlites evomere; nefariis maledictis, insanis vociferationibus in DEUM et superos insurgere.
BLĂTĔRO, as, avi, atum, are, n. Babiller, criailler. * Quid blaterat tanto cum clamore?
BŎNA, ōrum, n. pl. Biens, fortune. Syn. Fortunæ, res, possessiones, divitiæ, fundi, prædia, voluptuariæ possessiones; res patria et avita, facultates. Epith. Aliena, augusta, brevior, diversa, divina et egregia, diuturna, externa, fraterna, magna et divina, quam maxima, multa, necessaria, nec opinata, paterna, et avita patria, pauciora, perexigua et minuta, plura, potiora, præsentia, præterita, propria alicujus, publica, publicata, summa et propria. Phras. 1. Bona parare, amasser des biens. Multa sibi bona industria peperit; sua cum industria multis possessionibus cumulavit, auxit; multas illi facultates paravit, tribuit. 2. Bona adimere, enlever les biens. Imminet fortunis omnium et bonis. Si nunc agit, ut tua bona publicentur, et erepta tibi, acerbissimæ præconis voci subjiciantur. Agri parte multatos mortales multos, bonis exuit, spoliat, avitis possessionibus evertit. 3. Bona luxu perdere, perdre sa fortune dans la débauche. Ingluvie avita bona, rem familiarem, prædiola sua brevi abligurivit, dilapidavit, dissipavit, profudit, absumpsit. Cf. [Prodigo]. Usus: 1. Bona fortunæ, richesses. Ea sunt generis, propinquorum, amicorum, opum, valetudinis, formæ, virium, ingenii. Res moventes, meubles. Fundi, prædia, immeubles. 2. Bona corporis, biens du corps. Valetudo, firmitas, vires, pulchritudo, sensus integri, velocitas, dentium candor, venustas oculorum, coloris suavitas, linguæ solutio, vocis sonus, latera firma, conformatio quædam, et figura totius corporis, et oris. 3. Animi bona, biens de l’âme. Virtutes, dotes ingenii, judicii, memoriæ, artes, scientiæ. Cf. [Copiæ], [Opes], [Divitiæ], [Felix], [Bene]. 1. (Bona Spiritualia, Vulg. Biens spirituels.) Phras. Animi bona nullis casibus, nullis temporibus subjecta. Interiora hominis bona, quibus animus sit pulchrior, ditior. Animi bona, quæ cœlum quodammodo ipsum continent. Vera et propria hominis bona, quæ hominem carum Deo efficiunt. 2. (Bona temporalia. Vulg. Biens temporels.) Res fluxæ, fragiles, caducæ, externæ. Bona, quæ fortunæ casibus sunt obnoxia. Peritura, hominis bona, quæ fluxis hujus vitæ divitiis, honoribus et oblectationibus continentur. Corporis et fortunæ dona, quæ una cum corpore intereunt. Rerum fluxarum blandimenta; res fugaces, inanes, perituræ, mortales. Ea, quæ apud cœcos mortales prima putantur; opum, honorum, voluptatumque illecebræ. Bona caduca et incerta, posita non tam in nostris consiliis, quam in fortunæ temeritate. Res humanæ, quæque rationem habent cum terra.
BŎNĬTAS, ātis, f. Bonté. Syn. Probitas, integritas, virtus, benignitas, clementia. )( Malitia. Epith. Divina, inusitata, non inhumana virtus, non superba, pristina, singularis, summa, vera. Usus: Quidam bonitate naturæ, alii institutione, et disciplina rectam sectantur viam, quelques-uns remplissent leurs devoirs par l’effet d’un bon naturel, etc. Ejus fortunas tuæ bonitati commendo. Ingenii bonitate mira; singulari bonitate et modestia vir est. Cf. [Bonus].