BRĔVĬLŎQUENS, tis, omn. gen. Qui parle en peu de mots. Usus: Breviloquentem me tempus ipsum facit.
BRĔVIS, e, gen. com. Court, petit. Syn. Parvus, pusillus, contractus, concisus, angustus, exiguus, præcisus temporis spatio. Phras. 1. Exiguum, et breve vitæ curriculum. Contractiora sunt vitæ spatia, quam ut, etc. 2. Oratione vel dictione brevis, discours, précis. Ambitus verborum contractus, et brevis. Amputata oratio et abscissa.
BRĔVĬTĀS, ātis, f. Brièveté, petitesse. Epith. Amicissima alicui, concisa, distincta, exigua vitæ, nuda atque inornata, pura et illustris, summa. Usus: 1. Brevitas diei, temporis. 2. Contractio, concision. Brevitas non modo senatoris, sed et oratoris magna laus est. Multos imitatio decipit brevitatis.
BRĔVĬTER, Brièvement. Syn. Strictim, summatim, brevi, cum brevitate, paucis verbis. )( Producte, pluribus verbis. Phras. Rem dicam breviter, je dirai la chose en peu de mots. Rationem tribus versiculis comprehendam; ne multa; videamus nunc strictim, rem perstringam breviter; tribus verbis; paucis percurret oratio. Brevitate utar, ut satietatem longæ orationis effugiam; non obtundam pluribus; ne longam orationem suscipiam, paucis ista habe, summatim dicam. Ut in pauca rem conferam; ne longum sit; perbreviter attingam; coarctabo et peranguste resarciam dictionem; incidam media, ne nimis sero ad extrema veniam; celeriter exigueque dicam; paucis vos absolvam; quam potero, in verba conferam paucissima; verba quam maxime ad compendium conferam, capita rerum strictim percurram; verbo me expediam. Compendia sequar. Paucis te volo; pauculis verbis, dictis compendium fieri volo. Paucis rem dabo; ad pauca ut redeam; ut plura mittam. Ut paucis rem concludem; uno verbo complectar; ne multis morer; teneam, ne longior sim, aut copiosior; ne multa multis; plura pluribus; quid multa? non vagabor longius; summam complectar; ad pauca redigam; pluribus agere tecum non debeo; quid plura? quid pluribus?
BRŪMA, æ, f. Solstice d’hiver, hiver. Syn. Brumale tempus, brumalis dies; dies hiemis brevissimus. Cf. [Hiems].
BRŪMĀLIS, e, gen. com. D’hiver. Usus: Brumalis dies.
BRŪTUS, a, um, Lourd, pesant. Usus: Fortuna bruta, fortune aveugle. Fulmen brutum, foudres inertes, dont on ne peut tirer aucun présage.
BŬBĪLE, is, n. Étable à bœufs. * Syn. Locus, ubi boves stabulantur.
BŪBO, ōnis, m. Hibou. Usus: Raro in conspectum bubones veniunt.
BŬBULCUS, i, m. Bouvier. Syn. Boum custos.