CAPTUS, a, um, part. v. capio. Pris, fait prisonnier. Phras. Bello captus est, il fut pris à la guerre. Jure belli captus est; in manus hostium venit; in potestatem hostium pervenit; hostium præda factus est. Usus: Mente, oculis, membris omnibus, auribus captus, séduit, charmé, trompé. Amore, misericordia captus, touché. Bello capta præda, spolia, pecunia; captiva pecunia, butin, argent pris ou gardé contre le droit, malversation.
CAPTŬS, ūs, m. Capacité (physique ou intellectuelle). Syn. Ingenium, intelligentia. Usus: Prudens, ut est captus illorum hominum. Non malus, neque iners ut est captus servulorum. Indoles, caractère.
CĂPŬLĀRIS, e, gen. com. Qui est voisin de la tombe. Syn. Senex capulo mortique vicinus, proximus.
CĂPŬLUS, i, m. Poignée, garde d’une épée; cercueil. Syn. Manubrium gladii. Usus: Quasi vero capulo esset occisus.
CĂPUT, ĭtis, n. Tête. Usus: 1. Caput aperire alicui, se découvrir devant quelqu’un. Salutare aperto capite. Caput tegere, operire, se couvrir. Caput cervicibus abscindere, trancher la tête. Securi ferire, percutere; cervicem abscindere; secare collum; caput a cervicibus avellere; ferro caput demetere; incidere cervices, præcidere; caput ense auferre; jugulum ferro resolvere, caput a cervicibus amputare, obtruncare, trancher. (Vulg. Decapito.) 2. Vita, salus, vie, existence civile. Causa, judicium capitis agitur. De ordine, de civitate, de libertate, de capite contentio est. Caput tuum, et fortunas semper defendi. 3. Crimen capitale, crime capital. Capitis aliquem accersere, accusare. 4. Initium, principium, pars præcipua, origo, point essentiel, capital, sommaire; auteur, chef personnage principal. Ad consilium dandum caput est nosse rempublicam. Et quod caput est, novi hominem. Capita duntaxat orationis exposuit. Duo epistolæ capita, Caput factionum Timagenes fuit. Ad pontis capita castella sunt excitata, en tête du pont on éleva deux postes fortifiés. 5. Vulgo: Capitale, capitale. De capite, de summa, de sorte aliquid detrahere, remittere. 6. In aliis loquendi modis: Capita conferre, offensare, s’aboucher, conférer avec quelqu’un (rapprocher les têtes), avoir un tête-à-tête. Capite sancire, porter la peine de mort. Nec caput, nec pedes habet, cela n’a ni queue, ni tête. (Prov.)
CARBĂSĔUS, a, um, De lin, de toile fine. Syn. Ex lino optimo contextus. Usus: Vela carbasea.
CARBĂSUS, i, f. et CĂRBĂSA, ōrum, n. pl. Lin, voile de navire. Usus: Velum a carbaso factum, seu lino miræ tenuitatis.
CARBO, ōnia, m. Charbon. Usus: Candente carbone sibi adurebat capillum.
CĀRBŌNĀRĬUS, ii, m. Charbonnier. * Syn. Qui carbones conficit. Usus: Carbonaria fornax.
CARBUNCŬLUS, i, m. Petit charbon, escarboucle. Syn. Parvus carbo. Usus: Cum testa ambulans carbunculos corrogabat.