CŒLĬTES, um, m. pl. Habitants du ciel, dieux. Syn. Cœlicolæ. Usus: Cœlitum ira invectum est hoc malum.
CŒLUM, i, n. Ciel. Syn. Altissimum DEI domicilium; regiones immortalitatis; beatorum sedes, domicilium. Phras. 1. Ad cœli gaudia pervenero Sancti, les saints sont parvenus à la gloire du ciel. Sancti corporibus laxati in cœlestia templa penetraverunt; exuti corpore mortali ad superos migraverunt, ad bona nulla temporis longinquitate pereuntia; cum DEO beatissimam vitam ævo infinito vivunt; in beatorum domicilium accepti gaudiis omnibus affluunt et circumfluunt; cœlesti civitate donati, torrente voluptatum inundantur; hinc profecti recta ad concilium, ad domum sempiternam DEI, ad regiones immortalitatis evecti sunt, ubi placidissima quies et vita sempiterna vigent; ubi bona ea nos manent, ut neque aspectu oculorum comprehendi, neque auribus percipi, neque ulla cogitatione queant adumbrari; ubi nec visa cuiquam mortalium, nec auribus arrepta, nec mente unquam tractata vigent gaudia, et vigebunt spatiis sæculorum innumerabilium; ubi Divinæ majestatis aspectu in omnium sæculorum perpetuitatem sine satietate perfruentur. Sancti ab his locis ærumnarum plenis, in illam innumerabilibus felicitatibus redundantem affluentemque regionem demigrarunt; in cœlestes domos, in concilium Superum, in illam stabilem sedem ac domicilium Beatorum; in illam Regis æterni aulam; in illam cœlestem ac beatam domum felicitate æterna fruentium animorum; in cœlestem Regiam, ubi cum DEO æternum degent ævoque beatissimo ac sempiterno fruentur. 2. Sæpe de cœlo cogitadum, il faut souvent penser au ciel. In beatissimam cœlitum sedem, in augustissimam illam Divinitatis sedem omnes cogitationes conferre decet. Erigenda mens est identidem et attollenda ad ilium æternæ felicitatis portum. Obeundæ identidem mente cogitationeque oræ illæ cœlestes ac beatissimæ; in iisque mente ac animo habitandum. Cf. [Beatus]. Usus: 1. Omnibus idem cursus ad cœlum patet. Homo divinus de cœlo delapsus videbatur, cet homme divin semblait descendu du ciel. De præstantis virtutis viro. Nocturna cœli forma siderum ornatus. Celerrima cœli conversio. 2. Aer, spiritus circumfusus, air, atmosphère, température, temps. Gravis et pestilens cœli aspiratio. Cœli gravitas, natura et temperatio. 3. Transl. Summus locus et gradus, comble, faîte du bonheur, de la gloire. Aliquem laudibus in cœlum ferre. In cœlo sum. Cœlum digito attingo. Hominis vox est, felicis admodum, et lætitia gestientis.
CŎĒMO, is, emi, emptum, ere, a. Acheter. Syn. Emo, coemptionem facio. Cf. [Emo].
CŎEMPTĬO, ōnis, f. Vente, coemption, une des formes du mariage romain. Usus: Coemptiones facere. Cf. [Emptio].
CŎEMPTĬŌNĀLIS, e, com. gen. Relatif à la coemption. Syn. Qui frequens est in coemptionibus.
CŒNA, æ, f. Dîner, repas du soir. Usus: Ad cœnam me vocavit, perduxit. Cœnam fecit, dedit lautam. Cœna me accepit lautissima. Condixi ad cœnam, promisi. Non soleo obire cœnas. Cœnæ adhibitus est.
Cœna Domini, la Cène du Seigneur. Dies sacer cœnæ Domini, sacrosanctæ Christi cœnæ memoria sacratus. Epulum Divinum.
CŒNĀCŬLUM, i, n. Salle à manger. Syn. Triclinium. Usus: Roma cœnaculis sublata et suspensa.
CŒNĬTO, as, are, n. Dîner souvent. Syn. Frequentius cœno. Usus: Foris apud alios cœnitare non soleo.
CŒNO, as, avi, atum, are, n. Dîner. Adv. Belle, frugaliter, honeste, libenter, male, melius, nequiter, prave, recte, turpiter. Usus: Cœnati discubuimus. Manus lava et cœna.