CONJECTŪRA, æ, f. Conjecture. Syn. Opinio, suspicio, divinatio, auguratio, provisio. Epith. Bona, crudelis, difficilis, domestica, facilis, infinita, levis, multa, perspicua, probabilis, vera, verior, certa. Phras. Conjectura capi vix potest, on peut à peine en tirer une conjecture. Ea res conjectura judicari, sciri vix potest; conjectura de eo re capi, fieri vix potest; ad conjecturam ejus rei evadere vix humana mens potest; ad conjecturam propius accedere; conjectura assequi, augurari non licet; nullus hic conjecturæ locus; nihil hinc conjicias, conjectes. Cf. [Conjicio]. Usus: Conjectura, quæ in varias partes duci potest, nihil incertius. Conjectura ducor ad suspicandum. Quantum conjectura assequi, consequi possum. Scis, quo me confectura ducat, quid odorer, quid conjectura augurer. Ex vultu conjecturam facio, capio. Vultus mihi conjecturam animi affert. Quantum conjectura percipio, coarguere possum; quoties conjecturis nostris aberramus, fallimur.
CONJECTŪRĀLIS, e, gen. com. Fondé sur des conjectures. Usus: Causa, genus orationis conjecturale, question de fait.
CONJECTŬS, ūs, m. Action de lancer. Syn. Conjectio. Usus: Conjectus oculorum.
CONJĬCĬO, is, jēci, jectum, ere, n. et a. Conjecturer, deviner. Syn. Conjectura assequor, vel consequor; conjecturam facio; conjectura prospicio, vel perspicio, agnosco, interpretor, divino, existimo. Adv. Acute, bene, belle, male, præclare. Phras. 1. Multa e facie conjici de homine possunt, le visage d’un homme peut nous le faire connaître beaucoup. Multa ex fronte videri, colligi, deprehendi, percipi, conjectari possunt; multa conjecturis assequi, consequi licet; multa ex vultu conjectando augurari possumus. Frons multa ostendit, significat, indicat, coarguit, patefacit; frons ipsa persæpe exprimit, demonstrat latentes animi morbos; e vultu, qui est index et imago animi, nequaquam incerta conjectio, dubia aut obscura divinatio sumitur; frons ad animi faciem proxime accedit; haud aberrat conjectura, qui ex vultus indicio de animo suspicatur; ex vultu conjectura haud temere duci, capi, fieri potest; ex vultus indiciis haud ægre ad conjecturam de animi sensu evadimus; non fallit conjectura, quæ ex vultu de animorum habitu judicat; ex vultu, oculis, fronte conjectura ducimur, propius accedimus ad animi sensum explorandum. Res sunt ejusmodi, de quibus ne conjicere quidem quidquam possumus, les affaires en sont à ce point qu’on ne peut rien conjecturer. Quæ positæ non sunt in conjectura; quæ extra conjecturam sunt; quæ a conjectura procul absunt; quæ a conjectura minime pendent; ad quas conjectura accedere; de quibus conjecturam facere, capere; certus vates, conjector esse nemo possit; de quibus difficilis admodum conjectura sit, incerta divinatio, obscurum augurium est, in quibus, quid futurum sit, quid eventurum, quia afferre, parere dies, casus, fortuna possit, suspicari, divinare, providere, assequi nihil licet. Cf. [Conjectura]. Usus: 1. Se in fugam, in pedes, latebras, castra conjicere, se jeter, se précipiter. Tela in aliquem conjicere, lancer. 2. Conjicere, jeter, lancer; pousser. Maledicta in aliquem, causam turbarum, crimen in aliquem conjicere. Flammam illorum temporum in me conjecit. 3. Distribuo, distribuer. Causam totam in certos locos, multa in unum librum, epistolam conjeci. 4. Intendo, converto, jeter. Oculos in eum conjecit. 5. Affero, redigo, mettre dans tel ou tel état. Rempubicam in magnas difficultates conjecit. Ne me, quæso, in hanc tristitiam, hoc malum, has tricas conjicito. Cœli gravitas in morbum me conjecit. Conjecit se in nuptias. 6. Divino, auguror, conjecto, conjecturer, deviner. Argute, acute, hæc longe ante conjecerat. Cf. [Divino].
CONJŬGĀTĬO, ōnis, f. Mélange, union. Syn. Colligatio. Usus: Capitum conjugatio et relegatio, et propagatio virium.
CONJŬGĬUM, ii, n. Union conjugale. Syn. Connubium, matrimonium. Phras. In conjugio degit, elle est mariée. Est illi connubium cum viro cumprimis nobili; sanguinem genusque miscuit cum Patritii generis viro; domesticum fœdus junxit cum viro clarissimis natalibus orto; locata est in matrimonio; in manum convenit viro honestissimo; in matrimonium data, collocata est viro clarissimi generis. Cf. [Matrimonium], [Nubo]. Usus: Prima societas est in ipso conjugio.
CONJŬGO, as, avi, atum, are, a. Unir. Syn. Conjungo, copulo, socio. Usus: Jucundissima est amicitia, quam morum similitudo conjugavit. Cf. [Jungo].
CONJUNCTĒ, Conjointement. Syn. Simul, conjunctim. )( Separatim. Usus: Conjunctissime et amicissime vivere cum aliquo.
CONJUNCTIM, Conjointement, ensemble. Syn. Simul, conjuncte. Usus: Conjunctim de ea re poterit referri.