CONQUĪSĪTOR, ōris, m. Enrôleur, recruteur. Syn. Cui aliquid conquirendum mandatur. Usus: Nullus delectus, neque enim conquisitores comparere audent.
CONQUĪSĪTUS, a, um, Recherché. Syn. Exquisitus, insignis. Usus: Conquisitissimi cibi, odores. Fictis, conquisitisque vitiis deformare hominem.
CONSĂLŪTĀTĬO, ōnis, f. Salutation. Epith. Forensis, perhonorifica. Usus: Forensis consalutatio.
CONSĂLŪTO, as, avi, atum, are, a. Saluer. Syn. Saluto. Adv. Amicissime inter se. Usus: Qui inter se amicissime consalutarunt. Cf. [Saluto].
CONSĀNESCO, is, sānŭi, escere, n. Se rétablir, se guérir. Syn. Sanus fio, sanor. Usus: Cum consanuisse videretur, recruduit vulnus. Cf. [Sano].
CONSANGUĬNĔUS, a, um, Du même sang. Syn. Sanguine conjunctus, sanguinis communione, conjunctione proximus; consanguinitate propinquus. Cf. [Cognatus], [Propinquus], [Affinitas]. Usus: Nec intelligunt, esse se consanguineos.
CONSANGUĬNĬTAS, ātis, f. Parenté du sang. Syn. Sanguinis conjunctio, communio. Usus: Alteri consanguinitate propinquus. Cf. [Cognatio].
CONSAUCĬO, as, avi, atum, are, a. Blesser grièvement. Syn. Saucio, vulnero. Cf. [Vulnero].
CONSCĔLĔRĀTUS, a, um, Souillé de crimes, criminel, scélérat. Syn. Sceleratus. Cf. [Sceleratus].
CONSCĔLĔRO, as, avi, atum, are, a. Souiller, déshonorer. * Usus: Conscelerare aures paternas, aures scelere implere.