ACCŬMŬLO, as, avi, atum, are, a. Accumuler, entasser. Syn. Augeo, adaugeo, addo, coacervo, congero, exaggero, construo, compono, colligo, cogo. )( Demo, imminuo. Adv. Acervatim. Usus: Aliquem donis accumulare; alicui honorem accumulare. Cf. [Augeo], [Copia].
ACCŪRĀTĬO, ōnis, f. Soin, exactitude. Syn. Studium, diligentia, cura. Epith. Diligentior, mera, major, veteratoria, oratoria. Usus: Accurationem adhibere, accuratione uti maxima, grand soin. Cf. [Diligentia], [Cura].
ACCŪRĀTUS, a, um, Soigné, fait avec soin. Syn. Meditatus, exquisitus, absolutus, perfectus; summo studio, summa industria elaboratus. Usus: Dicendi genus, sermo, commentatio accurata. Malitia accurata, malice complète. Cf. [Diligens], [Sollicitus].
ACCŪRO, as, avi, atum, are, a. Soigner. Syn. Curo, diligenter administro. Adv. Melius. Usus: Melius accurantur, quæ consilio geruntur.
ACCURRO, is, curri, cursum, ere, n. Courir vers. Syn. Ad aliquem curro, aliquo contendo, advolo, me confero, concurro. Adv. Cupide, libenter. Phras. Accurrere, accourir. Gradum, cursum flectere ad aliquem. Cf. [Curro]. Usus: 1. Romam accurre quæso, venez vite à Rome. 2. Transl. Istæ imagines ita nobis dicto audientes sunt, ut simul atque velimus, accurrant, ces images s’offrent soudain.
ACCŪSĀBĬLIS, e, gen. com. Blâmable. Syn. Accusatione et reprehensione dignus. Usus: Quorum omnium accusabilis est turpido.
ACCŪSĀTĬO, ōnis, f. Accusation. Syn. Incusatio, nominis delatio. Epith. Honesta, diligens, illustris, mala, nugatoria, manifesta, nobilis, gloriosa, vera, vetus, usitata, acris, intenta, infans, muta, nova, opima, perpetua. Usus: Accusationem factitare, profiteri, accuser, établir, préparer une accusation. Cf. [Actio].
ACCŪSĀTOR, oris, m. Accusateur. Syn. Actor. )( Defensor. Epith. Acer, acerbus, vehemens, multum acrior, æmulus, amans, bonus, diligens et firmus, falsus, satis firmus, gravis et vehemens, iratus, odiosus et assiduus, ridiculus, molestus, frigidissimus, gravis, idoneus, imbecillus, melior, temerarius, voluntarius. Usus: Accusatorem comparare in aliquem; alicui accusatorem ponere, opponere, susciter un accusateur à qqn. Personam accusatoris, ut temere sumpsit, ita celeriter posuit. Cf. [Actor].
ACCŪSĀTŌRĬĒ, adv. En accusateur, avec passion. Usus: Non hoc accusatorie, sed libere dixit.
ACCŪSĀTŌRĬUS, a, um, Qui concerne l’accusateur. Usus: Spiritus, artificium, jus accusatorium. Animo accusatorio, avec animosité.