ACCŎLO, is, colui, cultum, ere, a., nonnunquam n. Habiter près de. Syn. Juxta colo, habito. Usus: Lacum, fluvium, mare, silvam, montem accolere.
ACCOMMŎDĀTĬO, ōnis, f. Conformité. Epith. Conveniens, decens, aptaque dispositio et collocatio. Usus: Elocutio est idoneorum verborum, et sententiarum ad intentionem accommodatio.
ACCOMMŎDĀTUS, a, um, part. v. accommodo. Apte, propre à, conforme. Syn. Paratus, aptatus, aptus, commodus, idoneus, habilis, opportunus. Adv. Consulto, vehementer. Phras. Accommodatus est genio meo, il se conforme à mon caractère. Optime convenit cum ingenio meo. Ad naturam meam mire factus est. Vehementer ad vitæ meæ rationem, et consuetudinem est accommodatus. Cf. [Aptus]. Usus: Oratio ad persuadendum accommodata. Verres ad vim, ad facinus accommodatus. Tempora ad res gerendas accommodata.
ACCOMMŎDO, as, avi, atum, are, a. Adapter à; conformer à. Syn. Apto, comparo, concinno, commodo, applico. Phras. 1. Me totum ad nutum tuum effingam et accomodabo, je vous obéirai, je ferai toutes vos volontés. Totum me ad voluntatem tuam, nutumque convertam; ad ductum me tuum applicabo; tibi serviam, tuam ad voluntatem meam conformabo; mores ex moribus formabo tuis; tibi me dedam penitus; tuis obsequar studiis, subserviam; de studio tuo studia mea erunt omnia; voluntatibus ubique velificabor tuis; totum me ad arbitrium tuum, inque mores tuos fingam, formabo; cum tua voluntate mea facile congruet, consentiet, conspirabit. 2. Se suamque fingit ad aliorum voluntates, il fait la volonté de tous. In aliorum arbitrium concedit, discedit, descendit: se ad aliorum nutum et arbitrium flectit; eorum voluntatibus obtemperat; arbitrio morem gerit; ad aliorum ingenium, mores, voluntates, mores componit, conformat suos. 3. Boni civis est, voluntatem suam ad Rempublicam accommodare, adjungere, conferre, aggregare, tout bon citoyen doit conformer sa volonté à celle de la république. Conjungere voluntatem suam cum publica causa; in omni voluntate sua, quid rationes publicæ ferant, postulent, spectare, intueri, attendere; nihil unquam velle a publica re sejunctum, alienum, separatum, disjunctum, remotum; nihil agere, suscipere, moliri, quod Reipublicæ non conducat, expediat, quod ejus commoda non postulent. 4. Rationes nostræ accommodandæ sunt tempori, il faut conformer nos manières d’agir au temps où nous vivons. Temporibus est assentiendum, obsequendum, cedendum, serviendum, inserviendum, rationes nostræ ad temporis rationes accommodandæ sunt; Populo subinde et scenæ, ut dicitur, serviendum est; Cujusvis temporis, aut temporum hominem te esse convenit. Temporis rationem ducere; ad tempestatem rem, consilia, actiones dirigere; consilia et actiones tempore moderari, res ad tempus accommodare; consilia ad rationem temporis componere, comparare te oportet. Decet nos in agendis rebus quasi ducem, aut consiliarium habere tempus. Fortunæ, tempori, necessitati parendum. Tempore utendum. Spectandum in omni re, quid res ac tempus ferat, postulet. Usus: 1. Ensem lateri, coronam capiti etc. accommodare, ceindre une épée, se mettre une couronne sur la tête, etc. 2. Se donner, s’appliquer. Fac animum litteris; curam agriculturæ; voluntatem tuam ad Rempublicam, te ad aliorum nutum accommodes. 3. Interposer. Nomen tuum, testimonium, jusjurandum, ad amicorum causas libens accomodabo. 4. Prêter. Alicui de ædibus, suas amico ædes ad nuptias accommodare.
ACCOMMŎDUS, a, um, Propre, convenable à. Syn. Appositus, commodus, opportunus, aptus, idoneus.
ACCRESCO, is, crēvi, crētum, ere, n. S’accroître. Syn. Cresco. )( Decresco. Usus: Flumen vehementer accrevit. Ex ea hæreditate patrimonio tuo non multum accrescet. Novi dolores, nova negotia veteribus accrevere. Hæc consuetudo cœpta a parvis, tecum simul accrevit. Cf. [Augeo], [Augesco], [Addo], [Cresco].
ACCRĒTĬO, ōnis, f. Accroissement. Syn. Incrementum. Usus: Luna accretione, et diminutione luminis dies notat.
ACCŬBĬTĬO, ōnis, f. Action de se coucher pour manger. Usus: Status, incessus, sessio, accubitio quam minime indecore fiant. Epith. Epularis.
ACCŬBO, as, cubui, cŭbĭtum, are, n. Être couché. Syn. Assideo, accumbo, adjaceo. Usus: In convivio eodem lecto alicui vel apud aliquem accubare, être couché à table près de quelqu’un. 2. Être situé auprès, adossé. Theatrum Tarpeio monti accubat, imminet, adjacet.
ACCUMBO, is, cubui, cŭbĭtum, ere, n. Se coucher, se mettre à table. Syn. Accubo, cubo, adjaceo, recumbo. Discumbo (semper de pluribus dicitur). Adv. Infra, supra aliquem, in summo (situs erat epulantium). Usus: Supra, infraque accumbunt.