CONSTRŬO, is, struxi, structum, ere, a. Élever, construire. Syn. Conficio, ædifico, fabricor, coacervo. )( Destruo. Usus: Aves sibi nidos construunt. Acervos nummorum construere. Cf. [Struo].
CONSTŬPRO, as, avi, atum, are, a. Déshonorer, souiller. Syn. Stupro, contamino. Cf. [Stupro].
CONSŬĀSOR, ōris, m. Conseiller. Syn. Suasor. )( Dissuasor. Usus: Auctore et consuasore Nævio.
CONSŬESCO, is, ēvi, ētum, escere, n. S’accoutumer. Syn. Soleo, meæ consuetudinis est, consuetudinem habeo, multum cum aliquo sum; una sum; diem cum aliquo pono, cum aliquo conjunctissime et amicissime vivo; in consuetudinem me do; in consuetudinem alicujus rei venio. )( Desuesco. Usus: Equo, quo consuevi, libentius utor. Cf. [Assuesco], [Consuetudo].
CONSŬĒTŪDO, ĭnis, f. Coutume. Syn. Mos, institutum, usus. Epith. Altera natura, artifex suavitatis, non satis avida, bona, civilis, communis, consularis, senatoria, dissoluta, diuturna, domestica, elegans, familiaris, immanis, barbara, indigna, jucunda, summa, judicialis fori, jucundissima cum aliquo, lasciva, libera peccandi, magistra non contemnenda doloris ferendi, magna, mala et impia, mala ac molesta, militaris, mirifica, notissima, nova judiciorum, perpetua, popularis et forensis dicendi, pristina, quotidiana, regia, vetus, vitiosa et corrupta. Phras. 1. A consuetudine longissime discedis, vous vous éloignes tout à fait de vos habitudes. Recedis, desciscis, te removes, te abducis, alius plane es a te ipso; a temetipso discedis; tui dissimilem te præbes; tui te similem non præstas; eum, qui adhuc fuisti, te non præstas; tibi parum constas; consuetudinem tuam et inveteratam agendi, vivendi rationem abjecisti, deposuisti, oblivioni dedisti. 2. Consuetudo communis est, tous ont cette coutume. Mos hic omnium est; omnium hæc consuetudo est; institutum est, consuetudinis, instituti est; mos hic ubique obtinuit, invaluit; mos ita fert omnium; ita fert consuetudo; nemo non ita consuevit; omnibus hoc est a natura tributum, insitum; ita natura comparatum est; habent hoc omnes a natura; ita facti, ita instituti natura omnes sumus; id in more jam positum est; usu ac more comparatum est; moris est, veteri exemplo et instituto inductus mos est; more fit; vetus hoc est. Usus: I. Vetus consuetudo naturæ vim obtinet, une vieille coutume devient une autre nature. 1. Consuetudinem introducere, introduire une coutume. Inducere, addiscere, afferre, excitare, aperire. 2. Consuetudinem immutare, changer une coutume. A vetere consuetudine recedere. 3. Consuetudinem servare, conserver, garder certains usages. Romani hac consuetudine utuntur. Consuetudo est Romanis. Veterum, consuetudinem tenere, retinere, servare, præstare. Manet ea in præsens consuetudo, serpit, increbrescit. 4. Ad consuetudinem redire, revenir aux vieilles habitudes. Omnia ad veterem consuetudinem longo intervallo revocata sunt, reverterunt. II. Vita communis, amicitia, familiaritas, convictus, commerce, intimité, liaison. 1. In consuetudinem præstantium virorum se dare, se insinuare, se immergere. Cum iis consuetudinem jungere, facere, conjungere, consuetudine jungi, implicari, devinciri. Vetus mihi cum illo amicitia et consuetudo intercedit, je suis son vieil ami. 2. Consuetudinem intermittere; a consuetudine refugere; omnium consuetudine privari, perdre ses amis. 3. Ad consuetudinem redire; in vel ad consuetudinem revocari, renouer l’amitié. 4. In consuetudine permanere, demeurer en relations. Cf. [Mos].
CONSUL, ŭlis, m. Consul, le premier des magistrats romains. Syn. Reipublicæ, publici consilii princeps. Usus: Sine repulsa consul factus, effectus, designatus, renuntiatus.
CONSŬLĀRIS, e, gen. com. De consul, consulaire. Syn. Qui consulatu perfunctus erat, qui consulatu abiit, aliquando consul fuit. Epith. Disertus, maximus. Consulares clarissimi, constantes et nobiles, meliores et fortiores et constantiores, timidi, turpissimi. Usus: Consulare officium. Provincia consularis. Consulares et prætorii viri.
CONSŬLĀTŬS, ūs, m. Consulat. Syn. Amplissima potestas in republica. Usus: 1. Consulatum sperare, cogitare, penser au consulat. 2. Consulatum petere, briguer le consulat. 3. Consulatum demandare, confier la charge du consul. 4. Consulatum inire, entrer en charge. 5. Consulatum gerere, s’acquitter des fonctions du consul. 6. Consulatu aliquem dejicere, enlever les fonctions de consul. Cf. [Magistratus].
CONSŬLO, is, sŭlŭi, sultum, ere, a, Délibérer, consulter; donner un conseil. Syn. Consilium peto, delibero, consulo; item: Consilium do, prospicio, provideo. Adv. Bene reip., bene de rebus, commode, consideratius, diligenter agris, diligentissime valetudini, gravius de se, gravius de salute, libere reipubl., male suis rebus, melius sibi, famæ, pudicitiæ, multum et diu, et optime alicui, sibi plurimum, serius, maxime. Phras. 1. Consulere dubiis in rebus amicos sapientis est, le sage, dans les cas douteux, consulte ses amis. Sapientis est in ancipiti rerum statu, incertis in rebus, ambiguis, obscuris, aliqua in difficultate constitutis, in controversia positis, amicos in consilium adhibere; ad amicos, ad amicorum arbitrium referre; amicorum judiciis stare; ad consilium amicorum confugere; amicorum consilio uti; amicorum sententiam exquirere; adire ad amicos consilii causa; velle cognoscere, quid amicis videatur, quid amici sentiant, quid opinionis habeant, quod præbeant consilium; quid censeant, judicent, faciendum existiment; velle cognoscere; quis sit amicorum sensus, quæ mens, quæ sententia; referre ad consilium amicorum; dare se in consilium amicis; ab amicis consilium capere; amicos auctores, duces, principes consiliorum suorum habere; rogare, interrogare sententiam amicorum; ex amicis, quid sibi auctores sint, exquirere; nihil constituere, suscipere, nisi de amicorum suasu, ductu, hortatu, consilio, sententia, instinctu; sine amicorum consilio; nisi amicis suasoribus, consultoribus, auctoribus, impulsoribus, ducibus persuasum, permotum, adductum; in neutram se partem dare, nisi de consilio amicorum; nisi consilio nixum amicorum; nisi suadentibus, consulentibus amicis impulsum. Cf. [Consilium peto]. 2. (DEUM precibus consulere, Vulg.), consulter DIEU dans la prière. Divinæ mentis consilium precibus explorare; ad DEUM consilia sua referre; cœleste lumen precibus exposcere; auctorem, ducem, principem consiliorum suorum DEUM habere; rebus in dubiis ad DEUM confugere; consilii lucem a DEO suppliciter exorare; res suas, ac consilia cum DEO quodammodo conferre. 3. (Consulo tibi, Vulg.), je vous conseille. Hoc tibi do consilii; tibi suadeo; auctor tibi sum; consilium hoc meum est; mea hæc est sententia; meus hic est sensus, meum hoc est judicium; ita sentio; id mihi videtur, placet, probatur. Cf. [Auctor]. 4. Si me putas recte tibi posse consulere, hoc facies, si vous penses que je puisse vous donner un bon conseil, voici ce qu’il vous faudra faire. Si mea tibi sententia probatur; si me putas aliquid videre; si meum consilium apud te habet aliquid ponderis, momenti; si me putas, quidquam sapere; si audire me vis; si consiliis meis aliquid tribuere; si sequi consilium meum; si ad meum accedere vis consilium, hoc ages; me auctore hoc tibi agendum putabis. Cf. [Consilium do]. 5. Dignitati tuæ consule, songez à votre dignité. Ducenda tibi ratio est dignitatis tuæ; serviendum dignitati tuæ; spectanda imprimis dignitas tua; cavendum, ne quid detrimenti accipiat dignitas tua; nihil potius, nihil prius, nihil antiquius dignitate tua habendum; fac, ut dignitas tua tibi curæ sit; tuere dignitatem tuam; conserva dignitatem tuam. 6. Haud satis rationibus tuis consulis, vous ne vous occupez pas assez de vos affaires, de vos intérêts. Non pro eo, ac par esset, tuis commodis prospicis; male per te tibi provisum est; non satis tibi curæ est, quid rationes tuæ a te postulent; rerum tuarum cura parum te tangere videtur; abjecisse mihi videris rerum tuarum curam, aut in postremis habere. Cf. [Negligo]. Usus: 1. De hoc negotio te consulendum duxi, j’ai cru devoir vous consulter. Diu inter nos consuluimus, délibérer. 2. Provideo, prospicio, rationem alicujus habeo, occurro, medeor, s’occuper de, veiller à, servir. Consulite vobis, prospicite patriæ. Famæ ac pudicitiæ consulite. Deorum providentia humanis malis consulitur. 3. (Consulo, pro consilium do, conseiller, vulg. est). 4. Consulere in medium, veiller au bien général, public; consulter ou servir l’intérêt général. Consulere in publicum. 5. Pessime in se, vel alium consulere, être mal inspiré pour soi ou pour les autres. 6. Boni consulere, approuver, s’applaudir. Cf. [Prospicio], [Suadeo], [Delibero].
CONSULTĀTĬO, ōnis, f. Délibération. Syn. Deliberatio. Usus: Ea res venit in deliberationem et consultationem. Exspecto, quid respondeas consultationi meæ.