CONVESTĬO, is, īvi, ītum, ire, a. Revêtir, envelopper. Syn. Vestio, tego, orno. Usus: Hedera omnia convestivit. Cf. [Vestio].
CONVEXUS, a, um, De forme circulaire, convexe. Usus: Cœlum convexum.
CONVICTĬO, ōnis, f. Action de vivre ensemble, commerce, liaison. Syn. Convictus. Usus: Jucundissima convictio.
CONVICTOR, ōris, m. Commensal, convive. Epith. Familiaris, quotidianus. Usus: Domestici convictores. (Vulg. Commensales.)
CONVICTŬS, ūs, m. Vie commune, société. Syn. Convictio. Usus: Quin redis ad convictum nostrum. Is tollit convictum humanum et societatem.
CONVINCO, is, vīci, victum, ere, a. Convaincre. Syn. Arguo, coarguo, redarguo, cogo, revinco. Usus: Flagitii aliquem testibus, testimoniis manifestis, indiciis convincere. Convictus, fractus deprehensusque discessit. Etsi causa tua non manifestissimis indiciis teneretur, mores tamen et vita te convincerent. Convincam facile et elinguem faciam, reddam; tua te confessione induisti et jugulasti, vos propres aveux vous ont convaincu et perdu. Cf. [Arguo], [Revinco].
CONVĪTĬĀTOR, ōris, m. Celui qui injurie. Syn. Maledicus. Usus: Huic convitiatori ego de mea vita respondeam?
CONVĪTĬUM, ii, n. Injure. Syn. Maledictum, probrum, contumelia, crimen, opprobrium, maledictio. Epith. Ferreum, grande, grave, justissimum honestissimumque, magnum, turpe, maximum, quotidianum, tacitum. Phras. 1. Convitium facere, injurier. Probra ingerere; contumeliis agitare animos; maledicta in aliquem conferre, conjicere; maledictis opprimere, lacessere, appetere, vexare; contumeliis operire, opprimere; verbis violare, lacessere; maledictis figere, obruere; probrum objicere, objectare; maledicta in aliquem congerere; omnibus probris onerare; verbis obterere res cum laude gestas; nullis parcere verborum contumeliis; labem magistratui imponere; maledictorum notis inurere; probrum inferre; probris vexare. Cf. [Maledictum], [Probrum], [Contumelia]. 2. Convitium pati, souffrir les injures. Convitio jactari; convitiis urgeri; convitium sustinere; contumeliam accipere, pati; convitio verberari. Usus: Consectari aliquem convitiis. Convitio aliquid flagitare. Urgeor omnium vestrum convitio. Respondebo hominis furiosi convitio. Cf. [Dedecus], [Ignominia].
CONVĪVA, æ, m. Convive. Syn. Socius ad epulas, convictor. Epith. Consiliarii, consilii alicujus, hilari et bene accepti, singuli. Usus: Collectam exigere a conviva. Convivas bene hilariterque accipere.