COR, cordis, n. Cœur. Syn. Pars in animante princeps, vitæ fons. Phras. 1. (Ex corde, Vulg.), de tout cœur. Ex animo; ex intimo animi sensu; libenti animo; propenso studio; propensissima voluntate; egregia animi alacritate; impense, sincere, optimo animo. 2. (Nihil sibi cordi sumit, Vulg.), il n’a souci de rien. Eorum nihil illi cordi est; nihil in animum descendit; eorum nihil in animum admittit; parum, nihil his movetur, commovetur; nihil illi istorum curæ est; omisso ac soluto ad hæc est animo; de his rebus minime laborat. Cf. [Cura], [Sollicitus]. Usus: Nec cor habet, nec palatum. Animus mihi ardet, cor cumulatur ira. Res tua valde mihi cordi est. (Vulg. Cor, pro animo: habet cor. Duro, bono est corde, il a bon cœur, mauvais cœur).
CŌRAM, En présence, vis-à-vis. Syn. Ad, apud, ante, in conspectu, ante oculos, ante pedes, in oculis. )( Absens. Usus: Coram, et absenti mihi promisere. Sed hæc pluribus et commodius coram. Cf. [Conspectus], [Præsens].
CORBIS, is, f. Corbeille. Syn. Canistrum, fiscina e vimine contexta. Usus: Messoria corbe se contexit.
CORBĬTA, æ, f. Navire de transport. Syn. Navis oneraria.
CORCŬLUM, i, n. Petit cœur, terme de tendresse. Syn. Cor parvum. Vox amatoria. Usus: Scipio corculum appellatus fuit.
CORDĀTĒ, Sensément. Syn. Sapienter, prudenter.
CORDĀTUS, a, um, Sensé, prudent. Syn. Prudens, sapiens. Usus: Scaurus homo egregie cordatus. (Vulg. cordatus, cordate adhibet pro forti, generoso, fortiter.) Cf. [Prudens].
CORDŎLĬUM, ii, n. Crève-cœur, chagrin. * Syn. Dolor cordis. Usus: Rides ab cordolio. At mihi cordolium est.
CŎRĬUM, ii, n. Peau, cuir. Usus: Obvolutus, vestitus, tectus corio.