DĒLĬCĬŎLÆ, ārum, f. pl. Délices.
DĒLICTUM, i, n. Délit, faute. Syn. Peccatum, error. Usus: Quo delictum majus, eo gravior pœna. Homines sapientes delicto suo, non aliorum injuria commoventur. Cf. [Error], [Peccatum], [Crimen], [Scelus].
1. DĒLĬGO, as, avi, atum, are, a. Attacher, lier. Syn. Ligo. Usus: Deligare ad palum. Cf. [Ligo].
2. DĒLĬGO, is, lēgi, lectum, ere, a. Élire, choisir. Syn. Lego, eligo, delectum habeo, delectum adhibeo. )( Rejicio. Usus: Bona deligere, rejicere contraria. Magistratus deligere. Castris locum; aliquem ad consilium deligere. Cf. [Eligo].
DĒLĪNĪMENTUM, i, n. Attrait, charme, séduction. Syn. Delinitio. Usus: Delinimentis aliquem capere.
DĒLĪNĬO, is, īvi, ītum, ire, a. Adoucir, charmer, séduire, captiver. Syn. Lenio, placo, mitigo, demulceo, allicio. )( Irrito. Usus: Blando sermone milites, blanditiis, spe prædæ delinivit. Voluptatum illecebris delinitur. Cf. [Demulceo], [Placo].
DĒLĪNĪTĬO, ōnis, f. Action de gagner, de séduire. Syn. Mitigatio. Usus: Delinitio multitudinis.
DĒLĪNĪTOR, ōris, m. Celui qui charme. Usus: Judicis delinitor est orator.
DĒLINQUO, is, līqui, lictum, ere, n. et a. Manquer à son devoir, commettre une faute. Syn. Pecco, errorem committo. Usus: Delinquere in vita, in re aliqua. Cf. [Pecco], [Erro].