DĒLĬQUESCO, is, ere, n. Se fondre, se liquéfier. Syn. Dissolvor, liquefio, diffluo. Usus: Ne alacritate usus futili, gestiensque deliquescat.
DĒLĬQUĬUM, i, n. Défaillance. Syn. Defectus, diminutio. Phras. (Deliquium passus est, Vulg.), il eut une défaillance. Animus eum defecit, destituit, reliquit; animo concidit; animo defecit; ita captus animi sensu est, ut vita discessisse videretur; exanimi similis corruit; inter suorum manus pro mortuo collapsus est; subita animi defectione in genua subsidit; exsanguis et mortuo similis concidit; linqui animo, submitti genu cœpit; deficiens repente vix spiritum ducebat; oculis caligine confusis collapsus est, ne mentis quidem compos; caligine oculis offusa veluti moribundus extendebatur; animo male esse occœpit; repentina vis mali sensum animi expulit. Usus: Vereor, ne id mihi libertatis deliquio sit. Cf. [Concido], [Animus].
DĒLĪRĀMENTUM, i, n. Folie, extravagance. Syn. Deliratio. Usus: Deliramenta loquitur. Cf. [Deliro].
DĒLĪRĀTĬO, ōnis, f. Délire, folie. Syn. Stultitia, error, insania. Epith. Incredibilis, senilis. Usus: O delirationem incredibilem!
DĒLĪRO, as, avi, atum, are, n. Délirer, extravaguer, radoter. Syn. Desipio. )( Sapio. Phras. Delirat, il est fou. Mens officium suum non facit: mens et ratio hominem relinquit; a mente discedit; desertus, destitutus a mente est; mente captus est; mentem amisit; mente motus est; mentis lumine obcæcatus est; mentis compos non est; mentis impos, inops, expers est; inops a mente est; a ratione aversus; ratione caret, deliramenta loquitur; mentis vertigine agitur; mentis errore affectus est; nihil pro sano agit; vigilans somniat. Cf. [Insania], [Insanus], [Furo], [Mens]. Usus: Falli, errore labi, decipi tam dedecet, quam delirare. Delirare in re aliqua. Cf. [Stultus], [Stultitia].
DĒLĪRUS, a, um, Qui délire, extravagant. Syn. Stultus, insanus, mente captus, demens, emotæ mentis homo. Phras. Delirum vis morbi reddidit, la violence de la maladie lui donna le délire. De potestate mentis impotem fecit; delirationem attulit homini; de mentis statu deduxit hominem; erroris et dementiæ complevit. Cf. [Stultus]. Usus: Quæ anus tam delira, ut ista timeat? Cf. [Demens].
DĒLĬTESCO, is, tŭi, escere, n. Se cacher. Syn. Lateo, abscondor. Usus: In alicujus auctoritate delitescere. Delitescit, dein repente prosilit. Cf. [Lateo], [Abdo], [Abscondo].
DĒLŪBRUM, i, n. Temple. Syn. Templum, fanum. Epith. Communia, consecrata, patria, religiosissima. Usus: Delubra sanctissimis religionibus consecrata. Cf. [Templum].
DĒLŪDO, is, lūsi, lūsum, ere, a. Abuser, tromper, se jouer de. Syn. Ludo, eludo, illudo, derideo. Usus: Num deludi ac contemni majestatum senatus patiemini? Cf. [Illudo], [Decipio], [Derideo], [Ludifico].
DĒLUMBO, as, avi, atum, are, a. Éreinter; affaiblir, énerver. Syn. Debilito, enervo. Usus: Ne minutior numerus delumbet sententias.