DĒPŎPŬLĀTOR, ōris, m. Dévastateur. Syn. Prædator, direptor. Usus: Depopulator fori, obsessor patriæ.
DĒPŎPŬLOR, aris, atus sum, ari, d. Dévaster, ravager. Syn. Vasto, diripio, depopulationem infero, exscindo, everto, inflammo; hostilem in modum prædas ago. Usus: Agros depopulari. Cf. [Diripio], [Vasto].
DĒPORTO, as, avi, atum, are, a. Emporter, transporter. Syn. Exporto, porto, reporto, aufero; duco, deduco. Adv. Frugaliter, tuto, undique. Usus: Non opes modo, sed et humanitatem ex Italia deportasti. Bellum in Africam et exercitum deportavit Pompeius. Triumphum ex provincia deportare. Romam valetudinis causa se deportare. Deportare aliquem in exilium, déporter. Cf. [Porto].
DĔPOSCO, is, pŏposci, poscere, a. Demander avec instance. Syn. Omnino posco, appeto, flagito, expeto. )( Recuso. Usus: Hoc non modo non recuso, sed deposco. Has sibi partes depoposcit. Hunc imperatorem sibi ad bellum miles deposcebat. Cf. [Peto], [Posco].
DĒPŎSĬTUM, i, n. Dépôt. Syn. Commendatum alicui, vel concreditum. Usus: Depositum non reddere, injustitiæ est.
DĒPRĀVĀTĒ, De travers, mal. Syn. Corrupte. Usus: Depravate de re aliqua judicare.
DĒPRĀVĀTĬO, ōnis, f. Contorsion, altération. Syn. Corruptio, distortio. Usus: Oris depravatio nobis indigna. Non te, sed depravatione verbi me urgebat. Depravatio et fœditas turpificati animi si videri possit. Depravatio consuetudinum, opinionum vanitas, animorum imbecillitas multos alio flectit. Cf. [Corrumpo].
DĒPRĀVO, as, avi, atum, are, a. Tordre; altérer, corrompre. Syn. Corrumpo, pravis moribus imbuo; ab officio abduco, averto, avoco. Usus: Mores juvenum nostra indulgentia corruptelaque depravantur. Cf. [Corrumpo].
DĒPRĔCĀTĬO, ōnis, f. Prière. Syn. Precatio, postulatio. Usus: Deprecatio est, in qua non defensio facti; sed ignoscendi postulatio continetur. Deprecatione uti. Afferet illi deprecationem periculi ætas illa, in qua tum fuit, grâce.