DĒPELLO, is, pŭli, pulsum, ere, a. Chasser; éloigner, repousser. Syn. Pello, repello, propulso, expello, arceo. Adv. Facile, ægrius. Usus: Virgines voluntaria morte nefariam turpitudinem a se depulere. Tribuni furor eam ad calamitatem, dolorem, suspicionem, mortem depulit. Cædem a vobis, vastitatem, incendia, furorem malorum, jugum a cervicibus, meis laboribus depuli. Aliquem de loco, consilio, sententia depellere. Cf Pello, Arceo, Ejicio.
DĒPENDĔO, es, pendi, pensum, ere, n. Être suspendu. Syn. Deorsum pendeo. Usus: Lychni e laquearibus dependent.
DĒPENDO, is, pendi, pensum, ere, a. Payer. Syn. Pendo, solvo. Usus: Abjurare malo, quam dependere pœnas criminibus. Mercedem operis dependere. Quod spopondisti pro alio, dependendum est. Cf. [Pendo].
DĒPERDO, is, perdĭdi, perdĭtum, ere, a. Perdre. Syn. Amitto, perdo. Usus: Nihil de laude deperdidisti, aut honestate. Cf. [Perdo], [Amitto].
DĒPĔRĔO, is, īvi vel ii, ire, n. Périr, se perdre. Syn. Pereo. Usus: 1. Cave, ne servus depereat. 2. Deperire aliquem amore, aimer éperdument qqn.
DĒPINGO, is, pinxi, pictum, ere, a. Peindre. Syn. Pingo, describo. Adv. Commode sane. Usus: Mente et cogitatione sibi aliquid depingere, se représenter qqche dans l’esprit. Cf. [Pingo].
DĒPLŌRO, as, avi, atum, are, n. Pleurer, gémir, se lamenter. Syn. Lamentor, conqueror, defleo. Adv. Copiose, dolentius, divinitus. Usus: Si ad saxa de injuriis tuis conqueri et deplorare velim. Querelas deplorare. Quis pro rerum atrocitate tantas calamitates deploret? Cf. [Lugeo], [Gemo].
DĒPŌNO, is, pŏsŭi, pŏsĭtum, ere, a. Mettre à terre; déposer, abandonner, quitter. Syn. Repono, colloco, abjicio, exuo, pono. Adv. Honestius inimicitias, honestissime, humanissime, paulisper, plane. Phras. 1. Depone metum, déposez toute crainte. Mitte timores istos; missas fac sollicitudines; omitte anxias de te curas; expedi mentem iis angoribus; respira ab his timoribus; abduc ab iis molestiis tantisper animum; ejice hos animo timores; animum confirma; facessant istæ nunc curæ, quæ animum exedunt; aufer intempestivas sollicitudines. Animum curis depressum erige, excita. Cf. [Cura], [Metus], [Timor]. 2. (Depositus est a suo magistratu, Vulg.), il fut déposé de ses fonctions. Abactus magistratu est; magistratu abire, decedere jussus; spoliatus omni dignitate; honoris gradu dejectus, exauctoratus est; detractum, abrogatum est illi imperium; in ordinem est redactus; adempta sunt illi magistratus insignia; motus est magistratu. Cf. [Abdico], [Dejicio]. Usus: 1. In tuo sermone et suavitate curas omnes depono. Studium pristinum, amorem, amicitiam deponere; timores, curas, spem, metum, offensionem, memoriam doloris deponere. Factas contumelias ex animo deponere. Omnes molestias deposui et ejeci. 2. Imperium, provinciam deponere, déposer un commandement, cesser de gouverner une province. Cf. [Abdico]. 3. Ægrum deponere, desperare, abandonner un malade. Deposita et conclamata est respublica. 4. Apud aliquem, in alicujus fide, causam suam, pecuniam deponere, confier à qqn sa cause, sa fortune. Cf. [Abjicio].
DĒPŎPŬLĀTĬO, ōnis, f. Dévastation, ravage. Syn. Vastatio, direptio, eversio. Usus: Quis excisionem, inflammationem, eversionem, depopulationem, vastitatem agris intulit? Non me honorum direptio, non tectorum excisio, non ædium sacrarum, publicorum operum depopulatio movet.