DĒTERMĬNO, as, avi, atum, are, a. Borner, limiter, fixer. Syn. Termino, concludo. Usus: Quod dicit, spiritu, non arte determinat.
DĒTĔRO, is, trīvi, trītum, ere, a. User. Syn. Destruo, corrumpo. Usus: Calceos deterere. Laudes alicujus deterere, imminuere, diminuer.
DĒTERRĔO, es, ŭi, ĭtum, ere, a. Détourner, dissuader. Syn. Dehortor, absterreo, revoco, avoco, deduco, repello, removeo, averto; studium alicujus retardo, vel restringo. )( Impello. Usus: A dimicatione aliquem, a scribendo deterrere. Aliquem ab officio, injuria, proposito deterrere. Cf. [Absterreo], [Avoco], [Abduco].
DĒTESTĀBĬLIS, e, gen. com. Détestable, abominable. Syn. Execrandus. Usus: Scelus detestabile. Res pestifera, detestabilis, execranda.
DĒTESTĀTĬO, ōnis, f. Exécration. Usus: Pro detestatione tot scelerum unam aram consecravit.
DĒTESTOR, aris, atus sum, ari, d. Maudire, exécrer. Syn. Aversor, abominor. Adv. Diligenter. Usus: Omnes te vitant, et tanquam auspicium malum, memoriam tui, faciem ipsam tuam ac nomen detestantur. Belli exitum detestor. O Dii avertite et detestamini hoc omen! Cf. [Abominor].
DĒTEXO, is, texŭi, textum, ere, a. Tisser; poser en entier. Usus: Rem a summo exordio detexam. Detexta retexere.
DĔTĬNĒO, es, ŭi, tentum, ere, a. Retenir, arrêter; charmer. Syn. Teneo, moror, demoror. Adv. Diutius, prope. Usus: Diu suspensum me detinet. In alienis fere negotiis detineor. Non te detinebo diutius. Cf. [Mora], [Moror], [Retineo].
DĔTORQUĔO, es, torsi, tortum, ere, a. Détourner. Syn. Deflecto, averto. Usus: Voluptas animum a virtute detorquet. Voluntas testium facile flecti et detorqueri potest. Pars corporis imminuta et detorta. Cf. [Flecto].
DĒTRACTĬO, ōnis, f. Action de retrancher, vol; évacuation. Syn. Diminutio. Usus: Detractio, et appetitio alieni. Detractio confecti et consumpti cibi.