DIFFĪDENTĬA, æ, f. Défiance. )( Fidentia. Usus: Metus est diffidentia exspectati mali. Cf. [Metus].
DIFFĪDO, is, fisus sum, ere, n. Ne pas se fier à, se défier de; désespérer de. Syn. Quasi despero. )( Confido. Adv. Penitus, valde, summe. Phras. Diffidit civibus suis, il se défie de ses concitoyens. In caritate civium nihil spei reponit; in exigua spe est etiam inter cives suos; ne civibus quidem se credit suis; ne civium quidem fidei se permittit, committit. Nusquam tutam sibi esse fidem queritur; neque in civium fide caritateque acquiescit. Cf. [Spero], [Despero]. Usus: Ita æger est, ut medicus diffidat. Ne defatigere, aut diffidas. Ingenio sane meo diffido. De Othone diffido. Jacet, diffidit, abjecit hastam.
DIFFINDO, is, fīdi, fissum, ere, a. Fendre, diviser, partager. Syn. Findo, divido. Usus: Saxum diffindere novacula.
DIFFĬTĔOR, eris, eri, d. Nier. Syn. Nego, inficior. Usus: Non diffiteor errasse me. Cf. [Nego].
DIFFLO, as, avi, atum, are, a. Dissiper. Usus: Tuo legiones spiritu difflasti, ut ventus folia.
DIFFLŬO, is, fluxi, fluxum, ere, n. Couler de tous côtés, se répandre çà et là. Syn. Liquesco, fluo. Usus: Otio, luxu, voluptatibus, sudore, risu diffluere.
DIFFŬGĬO, is, fūgi, ere, n. Fuir çà et là. Syn. Fugio, dilabor. Usus: Metu perterriti diffugiunt. Cf. [Fugio].
DIFFUNDO, is, fūdi, fūsum, ere, a. Verser, répandre. Syn. Dispergo, dissipo, spargo, effundo, differo. Adv. Late, longe. Usus: 1. Terra semen suo complexu diffundit. 2. Transl. Animum, vultum diffundere. Laudes alicujus; rumorem late diffundere. Flendo dolorem, vel iram diffundere. Cf. [Spargo].
DIFFŪSĒ, Avec étendue, développement. Syn. Disperse. Usus: Res diffuse dicta.
DIFFŪSUS, a, um, Étendu. Usus: Platanus ramis diffusa. Jus civile diffusum. Laus Pompeii late diffusa. Color sanguine diffusus.