DĪMĒTO, as, avi, atum, are, a. Borner, délimiter. Syn. Distinguo, describo. Usus: Ita dimetata signa sunt, ut in tantis cœlorum descriptionibus divina solertia appareat. Siderum cursus dimetare. Locum castris dimetari jussit.
DĪMĬCĀTĬO, ōnis, f. Combat, bataille, lutte. Syn. Contentio, concertatio, discrimen. Epith. Extrema, infinita, parva, periculosa, plena laudis, tanta maxima, tot ac tantæ. Usus: Dimicationem quærere. In dimicationem et aciem venire. Mihi fortunarum omnium dimicatio subeunda erit. Dimicationem mihi pro te nullam defugiendam putavi. Nemo me ab ea dimicatione continebit, deterrebit. Cf. [Certamen].
DĪMĬCO, as, avi, atum, are, n. Combattre. Syn. Confligo, certo. Adv. Paratius. Usus: Prœlio dimicare cum hostibus. De omnibus fortunis, de potentia dimicare. Cf. [Certo], [Confligo].
DĪMĬDĬĀTUS, a, um, Partagé par moitié, demi. Syn. Medius.
DĪMĬDĬUS, a, um, Moitié, demi. )( Totus. Usus: Heres ex parte dimidia. Discipulos suos dimidio reddebat stultiores, quam acceperat. Dimidio carius emit domum, quam æstimata fuerat.
DĪMĬNŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. Diminuer. Syn. Minuo, imminuo, attenuo, detraho, decerpo, ad pauciora redigo, diminutionem facio. )( Augeo. Usus: Vide, ne quid de bonis tuis diminuas. Sententia diminuta et infirmata. Cf. [Minuo].
DĪMĬNŪTĬO, ōnis, f. Diminution, amoindrissement. Syn. Imminutio. )( Accretio. Usus: Imperio magna diminutio facta est, Diminutio vectigalium.
DĪMISSĬO, ōnis, f. Congé, licenciement. Usus: Dimissio propugnatorum, relegatio amicorum.
DĪMITTO, is, mīsi, missum, ere, a. Congédier, renvoyer. Syn. Amitto, missum facio; remitto, depono, omitto. Adv. Amantissime, continuo, contumeliose, libenter, multum, prorsus, nunquam. Phras. Dimittere milites, licencier les soldats. Legiones missas facere; missionem dare militibus; exercitum purgare seditiosorum hominum missionibus; exauctorare milites; milites sacramento solvere; milites exauctoratos dimittere. Usus: Dimittere senatum, concionem, lever la séance. Dimittere exercitum, legiones, remiges, licencier. Facultatem rei gerendæ dimisit, il a négligé l’occasion de faire cette chose. Utinam de sua gravitate aliquid Pompeius; de cupiditate Cæsar dimisisset, renoncer à, mettre de côté.
DĪMŎVĔO, es, mōvi, mōtum, ere, a. Écarter, éloigner, détourner. Syn. Depello, moveo, removeo, dejicio. Usus: Suspicionem a se in alium dimovere. Aliquem de suo cursu, sententia, institutis, more dimovere. De dignitatis gradu et loco suo aliquem dimovere. Cf. [Amoveo], [Abstraho], [Absterreo].